Зошто умираат проруските команданти на отцепениот Донбас?

Зошто умираат проруските команданти на отцепениот Донбас?

 

За едни се тврди дека починале од природна смрт. За други се знае дека биле убиени. Само малкумина од првите сепаратисти од источна Украина се уште се активни. Дали станува збор за чистка? На овие прашања се обидува да даде одговор  Роман Гончаренко, чија статија “Тајна чистка!?” ја објави во четвртокот “Дојче веле”.

 

Пред речиси три години започна ѕвездениот час на луѓето како Владимир Макович. Кога април 2014 проруските сепаратисти го прогласија создавањето на “суверена народна република” во источно- украинскиот Донецк, токму тој ја прочита декларацијата за прогласување на независност.

 

Целосно непознатиот до овој момент – Макович, кој со својата бела брада повеќе личеше на православен свештеник, отколку на бунтовник,  набрзина се искачи до функцијата заменик-претседател на т.н. Врховен совет на самопрогласената Доњецка Република.

 

Само половина година подоцна Макович одеднаш го снема. Неговото име се појави повторно во медиумите дури на 12 март оваа година, кога Макович замина  од овој свет. Официјалната верзија гласи: тумор на мозокот.

 

 

Што се случи со сите оние сепаратисти?

 

Се пократка станува листата на се уште живите сепаратистички лидери кои беа активни на самиот почеток на судирите во Источна Украина. Многу од нив беа убиени – како Михаил Толстих, наречен “Гиви”, чија дом крај Донецк беше нападнат во февруари со ракети. Или пак Арсен Павлов, кој неколку месеци порано загина при експлозија во лифт. Токму Павлов беше најпознатиот Русин кој бореше од самиот почеток во Источна Украина.

Сепаратистите ги обвинија “украински диверсанти” за смртта на двајцата команданти.

 

Во Киев, сепак имаат друго мислење. При слични смртни случаи во Украина секогаш покажуваат со прст кон Русија и зборуваат за “чистки”.

 

“Ова е битка за власт, за пари, за фирми. Битка, при што често се аргументира и со автомати”, вели украинскиот пратеник Серхио Тарута, кој некогаш имал бизнис во Донбас. “Кој не се придржува кон правилата на играта, треба да биде елиминиран”, додава Тарута.

 

Други познати сепаратисти починаа ненадејно од последица на болести. На пример, Валери Болотов, првиот лидер на самопрогласената Луганска република, почина во јануари во својот стан во Москва, а имаше само 46 години. Официјално се тврди дека смртта настапила како резултат на срцева слабост, но некои медиуми посочија дека Болотов бил отруен.

 

Во најжешката фаза на војната, во август 2014, Болотов одеднаш се повлече и продолжи да живее во Русија далеку од светлата на рефлекторите.

 

“Своевремено се зборуваше дека Болотов имал сериозни несогласувања со руските” претпоставени “, бидејќи не сакал да пука во сопственото население”, се сеќава Александар Јеременко, доцент во Источно украинскиот универзитет во Луганск, чие седиште сега се наоѓа во Северодонецк. Наследникот на Болотов – Игор Плотницкиј – немал такви проблеми, додава Јеременко.

 

Генадиј Ципкалов е уште помлад од Болотов, но умира во затвор. На 43 години тој се самоубива – барем таква е официјалната верзија. Но, и во неговиот случај се претпоставува дека е убиен. Ципкалов беше заменик на Болотов и “премиер” на Луганск, а Јарослав Халас, портпарол на поранешниот Луганскиот гувернер Хенади Москал, го опишува како “разумниот претставник на сепаратистите”.

“Не одржувме директен контакт со него, но на неколку пати по факс преговаравме за воено примирје. Ципалков секогаш се држеше на зборот”, раскажува уште Халас.

 

“Под руски контрола”

 

Дали кај сите овие смртни случаи станува збор за намерна акција од страна на Москва? Тешко е да се каже, посочува Серхио Харман, главен уредник на веб “Остров”. Самиот тој е од Донецк, но денес живее во Киев. Според него, во некои од случаите може да се вмешани и украинските тајни служби. Но, ако сепак ако Русија стои зад овие смртни случаи, целта не е да бидат отстранети неудобните сведоци, туку да се има поефикасна контрола на регионот, смета Харман.

 

Како своевремено, така и сега двете самопрогласени “народни републики” се под руска контрола, велат Харман и Тарута. Во овој поглед тие се согласуваат со Киев. Двајцата експерти, исто така, тврдат дека насекаде во двете “народни републики” има “набљудувачи” од Русија, кои сепак делуваат побрзо од зад кулисите. Таков “набљудувач” на пример е Александар Казак – највлијателен московски советник на Донецкиот лидер на сепаратистите. А можеби најпознатиот Русин во Донецк е прочуениот и на Запад писател Шеќер Прилепин. Во февруари оваа година Прилепин откри една тајна: дека е заменик-командант на баталјон. Во Украина се шпекулира дека неговата задача е да ја пополни дупката,која се отворила се по смртта на убиените команданти..крај /мф/кс