Речиси 140 години по потонувањето, бродот на духови, кој со децении им бегаше на истражувачите, е пронајден на дното на езерото Мичиген, потврди Здружението за подводна археологија на Висконсин, објави Си-ен-ен.

Дрвениот брод „Ф.Џ. Кинг“ потона во бурна ноќ во септември 1886 година. Иако вработениот на светилникот со недели по несреќата известуваше дека јарболите на бродот штрчат од водата и дека рибарите пронашле парчиња од него во своите мрежи, ловците на остатоци не можеа да ја одредат неговата точна локација со децении – сè до сега.

Тим истражувачи од Здружението за подводна археологија на Висконсин и Историското друштво на Висконсин го лоцираа бродот претходно оваа година во близина на крајбрежниот град Бејлис Харбор.

Бродот, наречен „Ф.Џ. Кинг“, стана легенда меѓу ловците на остатоци поради својата нејасност, рече поморскиот историчар Брендон Бајлод, водач на проектот. „Навистина сакавме да ја решиме оваа мистерија и не го очекувавме тоа“, изјави Бајлод за Си-ен-ен. „Бродот како да испари во воздухот. Не можев да верувам дека го најдовме“.

Легендата за бродот на духовите
Изграден во 1867 година, „Ф.Џ. Кинг“ бил трговски брод што пловел по Големите Езера. Во време кога Висконсин бил познат како житница на Соединетите Американски Држави, овој брод долг 145 стапки носел жито, како и товар, како железна руда и дрва. Неговата успешна 19-годишна кариера била прекината една септемвриска ноќ кога бурните ветрови предизвикале пукнатина во структурата. Капетанот Вилијам Грифин им наредил на екипажот да се евакуираат во чамец за спасување, од каде што беспомошно гледале како „Ф.Џ. Кинг“ тоне поклонувајќи се до дното.

Иако многу ловци на остатоци со години се обидувале да го пронајдат бродот врз основа на извештаите на капетанот, сите обиди биле неуспешни. Приказната за бродот на духовите станала локална легенда, а нуркачкиот клуб „Нептун“ во Грин Беј дури понудил и награда од 1.000 долари за неговото откривање пред дваесетина години.

Клучна трага пронајде Бајлод, кој додека истражуваше записи за потонувањето, наиде на статија во локален весник објавена една недела по несреќата. Во неа чуварот на светилникот, Вилијам Сандерсон, ја објави локацијата на остатоците од бродот за да ги предупреди другите морнари за јарболите што штрчат од водата. Бајлод ја обележа локацијата на мапа, а неговиот тим, со помош на 20 граѓани научници, ги лоцира остатоците од бродот на 28 јуни користејќи сонар на помалку од еден километар од обележаната точка на Сандерсон.

Тимот не очекуваше веднаш да ги пронајде легендарните остатоци. Но, кога на екранот се појави сонарна слика од бродот со неговиот„извонредно недопрен труп, екипажот веднаш ги препозна остатоците и почна да слави. Две далечински управувани возила беа спуштени на длабочина од приближно 130 стапки за да се потврди дека навистина станува збор за „Ф. Џ. Кинг“. „Мислевме дека другите веројатно барале таму, но очигледно ние бевме првите“, рече Бајлод. „А нашите граѓани научници… беа првите луѓе што го видоа овој брод од 1886 година. Беше неверојатно“.

Гробишта од бродови на дното на езерото
Големите езера се сметаат за најголеми гробишта од бродови на квадратен километар во светот главно поради обилниот бродски сообраќај од 19 век и непредвидливото време. Според Бајлод, речиси 6.000 комерцијални бродови лежат на дното на Големите Езера, а само во езерото Мичиген повеќе од 200 остатоци сè уште чекаат да бидат откриени.

Иако остатоци од бродови се пронајдени уште од 60-тите, стапката на откривање значително се забрза во последните години, што доведе до тоа некои да го наречат овој период златна доба. Бајлод објаснува дека причините за ова се зголеменото внимание на медиумите, почистата вода и напредокот во технологијата.

Водата стана почиста благодарение на инвазивниот вид школка квега, која во 90-тите го филтрира езерото и ја зголеми видливоста од неколку метри на дури 15-30 метри. „Туризмот се разви со веслањето и кајакарењето, а овие остатоци се видливи од површината бидејќи водата е толку чиста“, додава тој.

Технологијата стана и многу подостапна. „Сонарот со странично скенирање чинеше 100.000 долари во 1980 година. Оној што го користевме чинеше малку над 10.000 долари“, објаснува Бајлод. Со проектот на Националната океанска и атмосферска администрација (NOAA), кој планира да го мапира дното на Големите Езера до 2030 година, Бајлод верува дека сите остатоци на крајот ќе бидат пронајдени. „Продолжувам да барам и не се сомневам дека ќе продолжиме да наоѓаме“, заклучи тој.

фото: принтскрин