Украинскиот претседател Володимир Зеленски проговори за личните предизвици со кои се соочува по годините војна, признавајќи дека неговите должности го направиле „не најдобар татко“. Тој, исто така, ги пофали цивилите и работниците што ја поправаат енергетската инфраструктура уништена од руските напади за време на, како што рече, најсуровата зима во последните децении, објави Скај њуз.

Во разговор со меѓународниот дописник Алекс Роси во Киев, Зеленски рече дека „извонредни луѓе“ работат на враќање на снабдувањето со електрична енергија во услови на „многу тешка“ зима. Тој рече дека Русија само во четврток лансирала 420 дронови и 39 ракети, повредувајќи десетици луѓе и оштетувајќи згради.

„Ова беше, мислам, најсуровата зима во последните децении… температурите паѓаа на минус 20 степени Целзиусови, а ноќе на минус 30 степени Целзиусови“, рече тој. „Но, не е важно дали е ден или ноќ, бидејќи ако немате греење, тешко е дење и ноќе… минус 30 е огромен предизвик за нашиот народ“, додаде Зеленски.

Зборувајќи за жртвите што ги прават цивилите за да го одржат системот во функција, претседателот рече: „Имавме навистина херојски тимови кои го обновија снабдувањето со електрична енергија, енергетскиот систем, а имавме и загуби затоа што ги правеа овие поправки под ракетен оган“.

Зеленски призна дека неговата улога и одговорности како претседател за време на војната влијаеле врз неговото семејство. „За време на војната, јас не сум најдобриот татко… затоа што немам многу време за моите деца“, рече тој. „Јас сум претседател на Украина. Мојот избор е должност. Мојот избор е Украина. Затоа реков дека не сум добар татко за време на војната“, објасни тој.

Во меѓувреме, украинските и американските претставници се состанаа во Женева во четврток за да разговараат за повоената обнова, и покрај застојот во мировните преговори со Русија. Зеленски потврди дека следната рунда мировни преговори со посредство на САД веројатно ќе се одржи во Абу Даби на почетокот на март.

Украинскиот преговарач Рустем Умеров рече дека преговарачите работат на финализирање на економските и безбедносните прашања за да „осигураат дека следната трилатерална средба со САД и Русија е што е можно посуштинска“.

Разговорите меѓу САД и Иран во Женева завршија без голем напредок како конечен договор, потврди лице запознаено со состанокот, иако имаше некои индикации дека двете страни постигнале напредок, објави CNN.

Според медиумот, медијаторите се согласиле за понатамошни технички разговори меѓу двете земји следната недела.

Двете страни влегоа во денешните разговори очекувајќи детално да разговараат за нуклеарната програма на Иран, при што претставниците на претседателот Доналд Трамп поставија цврсти барања на Техеран да не му биде дозволено да збогатува нуклеарен материјал.

За време на паузата во разговорите, двете страни направија некои мали промени во своите почетни позиции, според друго лице запознаено со преговорите, сигнал дека преговорите се сериозни.

Се очекуваше Стив Виткоф и Џаред Кушнер да ги информираат Трамп и другите високи претставници на Белата куќа по завршувањето на разговорите, кои беа поделени на утрински и попладневни сесии.

Не е јасно кој од американската страна ќе присуствува на планираните технички разговори следната недела. Виткоф и Кушнер не вклучија технички експерти во неодамнешните рунди преговори.

Во колумна за Фајненшл тајмс, уредникот Едвард Лус пишува дека менталната состојба на американскиот претседател Доналд Трамп е глобален ризик.

Иако таканареченото правило на Голдвотер им советува на американските психијатри уште од 1970-тите години јавно да не го проценуваат менталното здравје на политичарите, Лус истакнува дека дури и без професионална дијагноза, на многумина им се чини дека односот на Трамп со реалноста станува сè понестабилен.

Неговите преостанати почитувани бранители тврдат дека Трамп само ги „трола“ своите противници и намерно ги провоцира либералите, но Лус оценува дека таквото објаснување звучи сè помалку убедливо. Особено е загрижувачки, пишува тој, што Трамп ја подготвува американската армија за можни конфликти на Блискиот Исток, а не е во можност јасно да ги дефинира целите. При проценката на геополитичките ризици, верува Лус, психолошката состојба на Трамп мора да се земе како сериозен фактор.

Самиот факт дека Трамп често кажува лаги не значи автоматски дека е ирационален. Сепак, проблемот се јавува ако тој почне да верува во сопствените лаги – а околината му помага во тоа. Многу странски лидери се обидуваат да го „управуваат“ со ласкање. Генералниот секретар на НАТО, Марк Руте, на пример, го опиша како „татко“ кој го штити семејството. Дури и ако не верува во тоа, целта, сугерира Лус, е да се поттикне егото на Трамп со цел да се омекнат неговите одлуки. Ризикот е дека таквото ласкање само ќе ја продлабочи неговата склоност кон фантазии.

Речиси и да нема луѓе во администрацијата кои отворено би му противречеле. Членовите на кабинетот се натпреваруваат во пофалби. Министерката за правда Пам Бонди го нарекува најголемиот претседател во историјата на САД. Министерот за трговија Хауард Латник зборува за „златното доба“ создадено од Трамп. Министерот за одбрана Пит Хегсет ја опиша една воена операција како „најмоќниот напад во светската историја“. Лус забележува дека во таква средина е тешко да се очекуваат реални проценки, особено кога станува збор за чувствителни прашања како Иран.

Лус ги смета повиците на либералите за активирање на 25-тиот амандман, со кој претседателот би можел да биде отстранет поради некомпетентност, за илузија, бидејќи таквата постапка би морала да ја иницира потпретседателот со поддршка на кабинетот – и тешко е да се замисли дека Џ.Д. Венс би му го свртел грбот на Трамп.

Сепак, Трамп се соочува со ограничувања. Врховниот суд неодамна ги поништи повеќето од неговите тарифи, предизвикувајќи го неговиот гнев, дури и кај судиите што самиот ги назначи. Отпор доаѓа и од Федералните резерви, каде што претседателот Џером Пауел ја брани независноста на централната банка. Инфлацијата расте, а монетарната политика останува надвор од целосна контрола на Трамп.

Јавното мислење не е ниту во негова корист, особено поради суровата имиграциска политика и активностите на федералната служба ICE, кои предизвикуваат отпор во граѓанското општество и во пониските судови.

Лус заклучува дека Трамп на крајот се повлекува кога ќе наиде на силен отпор. Но, тоа важи само ако ги разбира границите на моќта. Најголемата опасност, предупредува авторот, лежи во средина која му кажува што сака да чуе, наместо што треба да знае.