Вилијам Ли се бори со тоа што го опишуваат како херој откога им помогна на своите соседи да избегаат од катастрофалниот пожар што ја проголта станбената зграда во Хонг Конг, негов дом од раѓање. Наместо гордост, го прогонува вина дека не успеал да спаси повеќе луѓе од огнената стихија во комплексот Ванг Фук Корт, во која загинаа најмалку 159 лица, пренесе Би-би-си.

„Срцето ми се кине секојпат кога некој ќе ме нарече херој“, вели 40-годишникот низ солзи. Една недела по катастрофата, пожарникарите сѐ уште ги пребаруваат остатоците од седумте изгорени облакодери во потрага по телата на 30 соседи на Ли, луѓе што, како и тој, имале несреќа да бидат дома кога избувнал смртоносниот пожар.

Причината за пожарот и тоа зошто повеќе луѓе не успеале да се спасат сега се предмет на истрага на независен одбор, кој го наложи административниот челник на Хонг Конг. Веќе било откриено дека околу зградата била поставена мрежа што не е отпорна на оган и дека противпожарните аларми не функционирале правилно – клучна причина зошто Ли првично не бил загрижен кога сопругата му се јавила да му каже дека нивната зграда гори.

Наместо веднаш да избега, тој поминал речиси 10 минути пакувајќи работи. Но во моментот кога ги отворил вратите, размерите на катастрофата му станале јасни: густ чад го исполнил ходникот и го натерал да се повлече назад во станот. Додека неговата сопруга станувала сѐ похистерична на телефонот, Ли немал време за паника. Ставал мокри крпи под вратата за да спречи влегување на чадот и се обидувал да смисли што понатаму.

Тогаш слушнал гласови во ходникот. Воздухот бил толку густ од чад што не можел да види кој повикува. Покривајќи го лицето со мокра крпа, успеал да напипа двајца соседи и да ги внесе во релативната безбедност на својот стан. Во исто време, во соседниот блок, 66-годишната Бај Шуи Лин, исто така се обидувала да им помогне на соседите. Се смета дека спасила најмалку три семејства удирајќи им на вратите за да ги предупреди за пожарот. Бај, сепак, не преживеала. Нејзините синови го идентификувале телото за време на викендот.

„Да ја замолевме да си замине минута порано, мислам дека ќе преживееше“, рекол син ѝ Јип Ка-Куи за Си-би-ес. „Но ја познаваме. Немаше да замине, без да ги предупреди другите“.

Назад во станот на Ли спасениот пар му рекол дека слушнале уште еден глас во ходникот – домашна помошничка, која повикувала постара жена. Но гласот стивнал. Овој пат Ли не можел да помогне. „Се чувствувам многу виновно“, рекол. „Некои луѓе не беа спасени, а јас не ги отворив повторно вратите за да се обидам да ги најдам“.

Минувале часови, а опциите за бегство исчезнувале. Еден противпожарен излез бил блокиран од пламенот, а за другиот соседот на Ли верувал дека е заклучен. Решиле да не скокаат од прозорецот на вториот кат поради интензитетот на огнот и постојаните експлозии. Заробен во својот дом Ли чекал повеќе од два часа пред да биде спасен.

„Тоа беше првпат да почувствувам дека смртта ми е блиску“, вели Ли. Почнал да се простува од пријателите преку „Вацап“: „Не можам да побегнам. Ако ми се случи нешто, грижете се за моите деца. Внимавајте“.

Приближно два и пол часа по избувнувањето на пожарот, пожарникарите, конечно, стигнале до нив со скали. Ли инсистирал спасувачите првин да го изнесат постариот пар. „Му рековме дека тој треба да оди прв. Тој одби и рече дека е млад и дека може да го поднесе тоа“, раскажала соседката за локалните медиуми.

Кога пожарникарите се вратиле по него, Ли тешко се одвојувал од домот исполнет со спомени. „Пожарот значеше дека ништо не можам да понесам со себе“.

Повторно се сретнал со семејството во блискиот ресторан, но вистинските размери на ужасот го погодиле дури во болницата.

„Веќе немав сила во себе и кога стигнав во итната помош, колената ми попуштија. Мирисот на изгорено ми остана во носот“, се сеќава. „Навистина сакав да го измијам тој мирис“.

Откога бил примен на оддел, конечно имал простор да плаче.

„Кога претходно сум бил во болница, сакав што побргу да си одам дома. Но, овој пат, кога сестрата ме праша дали сакам дома – не сакав да одам. Се чувствував како да избегнувам нешто со што ќе треба да се соочам“.

Сепак, решил да се соочи со траумата директно – давајќи што повеќе интервјуа.

„Се надевам дека многу луѓе ќе се јават за да помогнат да се открие вистината. Се надевам дека жителите на Ванг Фук Корт ќе добијат одговори и правда“.