Паула Хитлер била единствената сестра на Адолф Хитлер која го доживеала зрелото доба. Во исто време, го поминала животот во сенката на човекот што стана симбол на злото во 20. век.

За разлика од својот брат, Паула живеела повлечен и анонимен живот, настојувајќи што повеќе да се дистанцира од политиката и од нацистичкиот режим.

Родена е на 21 јануари 1896 година во Хафелдинг кај Линц, во тогашна Австро-Унгарија. Била најмладото дете на Алојз Хитлер и Клара Пелцл. Поголемиот дел од нејзините браќа и сестри починале во раното детство, па зрелото доба го доживеале само Адолф и Паула.

По смртта на таткото во 1903 и мајката во 1907 година, децата останале без родителска грижа, а нивниот однос со текот на времето се оладил.

Паула и Адолф никогаш не биле блиски. Додека Адолф ја градел својата политичка кариера во Германија, неговата сестра живеела скромно и главно надвор од јавноста. Не била членка на Националсоцијалистичката партија, ниту учествувала во политичкиот живот на Третиот Рајх. Сепак, повремено била финансиски зависна од братот, кој ѝ обезбедувал парична помош и сместување, пренесува Индекс.

Живот во сенка

Интересно е што Паула го користела презимето Волф – истиот псевдоним што Адолф повремено го користел – со цел да го прикрие својот идентитет и да избегне несакано внимание.

За време на нацистичкото владеење, Паула живеела претежно во Виена, работејќи повремени работи и избегнувајќи јавност. По завршувањето на Втората светска војна кратко била испрашувана од американските власти, но против неа не била покрената никајва постапка, бидејќи немало докази за политички или идеолошки ангажман.

Во повоените години живеела во Баварија, скромно и повлечено. Иако во приватни разговори тврдела дека го сакала братот како член на семејството, никогаш јавно не ги бранела неговите злосторства ниту политички се огласувала.

Паула Хитлер починала во Берхтесгаден, на 64-годишна возраст. Била погребана без поголеми обележја, а нејзиниот живот останал маргинална фуснота во историјата, главно поради крвното сродство со Адолф Хитлер.

Новата ера во железничкиот сообраќај меѓу Унгарија и Србија би можела да почне за неколку недели со воведување модерни возови од кинеско производство на линијата Будимпешта–Белград. Во меѓувреме, на унгарската делница веќе се спроведуваат тестирања со големи брзини, а првите информации велат дека патувањата нема да бидат само побрзи, туку и значително поудобни, пишува „Дејли Њуз Хангари“.

Српската државна железничка компанија Србија Воз ги претстави возовите што ќе сообраќаат на новата линија. Секој воз има капацитет од 498 патници.

Внатрешноста повеќе наликува на модерни меѓуградски возови отколку на традиционални регионални линии, а на патниците ќе им бидат достапни кожни седишта, приклучоци за струја, светла за читање, простор со кафе-бар и бифе, како и автомат за самопослужување со кафе. Возовите на одредени делници ќе можат да достигнуваат брзина до 200 километри на час, јавува српската новинска агенција „Танјуг“.

Железничката линија Будимпешта–Белград е една од најголемите инфраструктурни инвестиции во регионот и се реализира во рамки на кинеската иницијатива „Појас и пат“. Српската делница е долга 183 километри, има два колосека и е целосно електрифицирана, што ја прави погодна и за патнички и за товарен сообраќај. Се очекува модернизацијата значително да го скрати времето на патување и да ја зголеми конкурентноста на железницата во однос на патниот и авионскиот превоз.

Работите се забрзуваат и од унгарска страна. Според „Вилаггаздашаг“, тековното затворање на пругата би можело да заврши кон крајот на февруари, што ќе овозможи воспоставување товарен сообраќај со брзина до 100 км/ч. Почетокот на патничкиот сообраќај се очекува во средината на март.

Тестирањето на пругата се одвива меѓу Шорокшар и Келебија. Тест-возовите постепено ја зголемуваат брзината – првиот ден возеле со 60 км/ч, а за само неколку дена достигнале 160 км/ч. За време на тестирањата возот накратко ја преминува границата кај Суботица, пред повторно да се врати во Унгарија.

Во инспекцијата е вклучена и подружницата на „Дојче Бан“, DB Systemtechnik, која користи специјализирани мерни возови. Еден од нив е брз мерен воз што може да ја проверува инфраструктурата при брзини до 280 км/ч, додека неговиот технички максимум изнесува 440 км/ч. Возот врши ласерски и камерски мерења, ја испитува геометријата на колосекот и ги анализира безбедносните параметри и удобноста на возењето.

Другиот, т.н. мерен воз со наклонета технологија, ја проценува состојбата на пругата во свиоци и на наклонети делови, ја надгледува интеракцијата меѓу пантографот и надземните водови и ја мери покриеноста со сигнал на мобилната мрежа.

Според актуелниот план, најпрво ќе започне товарниот сообраќај, а потоа и патничкиот. Доколку сè се одвива според планот, патниците веќе оваа пролет би можеле да патуваат со модерни, брзи и удобни возови меѓу Будимпешта и Белград, што ќе претставува практична железничка алтернатива на летот или патувањето со автомобил меѓу двете престолнини.

Принцот Ендрју имал спогодбен сексуален однос со Вирџинија Џуфре, се наведува во неконзуриран мејл упатен до осудениот сексуален престапник Џефри Епстајн, кој тој не го демантирал.

Во вторникот беше објавена приватна комуникација меѓу Епстин и еден новинар, за сексуален однос со помеѓу Ендрју и Џуфре, пишува „Дејли Мејл“.

Ендрју Маунтбатен-Виндзор претходно негираше дека воопшто ја запознал Џуфре, а камоли дека имал сексуален однос со неа, иако во 2022 година ѝ исплати 12 милиони долари за да се спогоди околу нејзината тужба за сексуален напад. Џуфре, една од првите жртви што јавно предупреди за злоупотребите на Епстин и неговите познаници, си го одзеде животот во април минатата година.

Епстин не го негирал тоа тврдење во размената на пораки од 16 јануари 2015 година. Тој му се пожалил на новинарот на „Њујорк Тајмс“, Ландон Томас Џуниор, дека неговиот углед бил нарушен откако Џуфре во судски поднесоци тврдела дека на почетокот на 2000-тите, кога имала 17 години, тој ја подведувал на Ендрју.

Две недели претходно, на 3 јануари 2015 година, Бакингемската палата издаде соопштение во кое изречно негираше „дека војводата од Јорк имал каков било облик на сексуален контакт или однос со Вирџинија Џуфре (тогаш Вирџинија Робертс)“.

Новинарот го советувал Епстин да се дистанцира од Ендрју, бидејќи принцот „ја одржува приказната жива“.

„Мислам дека е клучно да се дистанцираш од Ендрју. На крајот, тој имаше спогодбен секс со ВР, а ВР работеше за тебе. Ти продолжи понатаму! Луѓето тоа не го знаат и не можат да го прифатат ако јасно не го кажеш. Разбирам зошто изјава на некој начин би можела да помогне, но Ендрју (а не Клинтон и другите) ја одржува приказната жива“, му рекол новинарот на сексуалниот престапник.

Епстин не одговорил на неговиот совет ниту на тврдењето дека Ендрју имал спогодбен сексуален однос со Вирџинија. Наместо тоа, коментирал за девизните пазари. Неколку недели претходно, Џуфре во судски документи навела дека Епстин и Гислејн Максвел најмалку трипати во 2001 година, кога имала 17 години, ја подведувале за секс.

Епстин во мејловите навел и осум причини зошто тврдењата дека е трговец со луѓе се лажни, додавајќи дека е „лудо“ да се сугерира дека некогаш би барал малолетни девојчиња.

„Никогаш не сум бил сам во куќата. Персонал, пријатели итн. Ниту едно девојче никогаш не се пожалило, ниту еднаш“, напишал Епстин.

Размената на мејлови меѓу него и новинарот првпат беше објавена во декември 2015 година, но тогаш имињата беа затемнети. Неконзурираната верзија се појави во најновиот пакет документи што го објави Министерството за правда на САД. Ландон Томас Џуниор повеќе не работи за „Њујорк Тајмс“.

Документите сугерираат дека тој го предупредувал Епстин кога други новинари истражувале за него. Тврдеше дека на другите им велел дека тој е „добар човек“. Тој го напуштил „Њујорк Тајмс“ откако било објавено дека во 2017 година побарал од Епстин донација од 30.000 долари за културен центар, пренесува „Дејли Мејл“.