Кога станува збор за титаните во модната индустрија, малкумина може да побудат почит и озлогласеност до степен на Ана Винтур. Уредничката на американксиот „Вог“ прераснува во фикција, дури и лик за пародија во филм, а веќе долго време го носи статусот икона.

Во чест на 70-тиот роденден на Винтур светските медиуми ги разгледуваа некои од најголемите достигнувања на уредничката и испитуваа како таа стана највлијателната и илустративна фигура во модната индустрија.

Ана Винтур е родена 1949 година во Лондон и потекнува од семејство на новинари. Таа е најстарата ќерка на починатиот Чарлс Винтур, кој беше уредник на Evening Standard во 60-тите и нашироко се смета за еден од најпознатите британски новинари во тоа време. Помладиот брат на Винтур, Патрик, исто така е новинар и во моментот работи како дипломатски уредник во „Гардијан“.

Винтур се запиша на North London Collegiate School во Стенмор, но се откажа на 16-годишна возраст. Таа потоа се вработи во култниот лондонски моден бутик „Биба“ во 60-тите години пред да заврши програма за обука во „Хародс“ и да добие постојана работа како помошник-уредник во списанието Harper’s & Queen, сега Harper’s Bazaar. Во 1975 година Винтур стана помлад моден уредник во Harper’s Bazaar во САД, каде што престојуваше неколку години.

По кусиот статус на моден уредник во списанието New York Magazine, Винтур беше печена за улогата креативен директор на American Vogue. Таа се врати во Велика Британија во 1985 и стана главен уредник на британскиот „Вог“. Нејзината храброст, претераната ароганција и неможноста да трпи неталентирани придонесе да го добие прекарот нуклеарна Винтур. Винтур се врати во Њујорк по две години, а по кусиот ангажман во House & Garden, беше именувана за уредник на American Vogue наследувајќи ја Грејс Мирабела.

Винтур е заслужна за револуција во модната индустрија уште од нејзиното прво издание во „Вог“. Секојдневната комбинација на фармерки „гес“ со џемпер од Кристијан Лакроа – во која беше облечена манекенката на насловната страница, израелскиот модел Михаела Берку – стана впечатлива и нешто сосема ново во индустријата во време кога гламурозните вечерни фустани беа норма во киосците за весници.

Многу е ценета и за пионерскиот потег кога донесе ликови надвор од светот на модата на страниците на списанието, на чии насловни страници во минатото беа исклучиво славни личности, политичари и спортисти. Во тоа време насловните на „Вог“ беа резервирани само за славни личности. Овој пресврт во „Вог“ се случи под 31-годишното владеење на Винтур.

Како доверител на њујоршкиот музеј „Метрополитен“, Винтур ја предводи и годишната Мет гала, на која се собираат познати личности од целиот свет за да да го прослават отворањето на годишната изложба на костими во музејот облекувајќи се според однапред најавена тема. Во 2014 година одделот за костими на музејот беше преименуван во Институт за костими „Ана Винтур“, во чест на нејзината работа. Во 2013 година таа беше прогласена и за уметнички директор на издавачката куќа за „Вог“, Condé Nast, а во 2017 година ја доби титулата дама за своите услуги во модата и новинарството.

Дама е почесна титула и женски облик на обраќање со почит во многу христијански витешки редови – во британскиот систем на почести и неколку други земји од Комонвелтот, како Австралија и Нов Зеланд – тоа, всушност, е машка форма на титулата сер.

Винтур стана исто толку позната по својата работа како и со својот беспрекорен изглед, што всушност претставува нејзин потпис, а тој се состои од кафеава боб-фризура, која таа почна да ја носи како тинејџерка, дизајнерски миди фустани, чевли од Маноло Бланик и темни очила за сонце. Нејзиниот изглед е ривал на оној на покојниот Карл Лагерфелд што се однесува до нивните особени индивидуалности.

Кариерата на Винтур не изостана со контроверзии. Во 2003 година, една од нејзините поранешни асистенти, Лорен Вајсбергер, напиша измислена приказна за времето кога работела во „Вог“, „Ѓаволот носи Прада“, кој стана познат филм блокбастер во кој глуми Мерил Стрип како Миранда Присли, кој всушност ја портретира Винтур.