Кога германскиот бригаден генерал Френк Граф се спакувал за службено патување во Сингапур во февруари, тој сигурно не мислел дека ќе стане светски познат. И тоа поради колосална глупост – затоа што беше фатен во мрежата на руски шпиони и затоа што Путин реши да го објави видеото во јавноста.

Во 99,99 отсто од случаите ваквите снимки остануваат вечна тајна. Прво, да се заштити изворот за да остане активен. Второ, за да не е информирана обработената страна (државата, армијата и сл.) за се што се знае за неа. Трето, личноста која на тој начин ќе западне во мрежа на шпиони често е предмет на уцена и можно е да се принуди на понатамошна соработка.

Ако сојузниците меѓусебно се прислушуваат, што прават другите?

Разузнавачките служби ширум светот буквално фаќаат високи офицери, дипломати на највисоко ниво, а понекогаш и повремени министри во нивните мрежи.

Треба само да се потсетиме на големата афера од 2021 година, кога беше откриено дека американската Агенција за национална безбедност, со помош на дански колеги, ги шпионирала највисоките нивоа на власт во Шведска, Норвешка, Германија, Холандија и Обединетото Кралство за време на 2012, 2013 и 2014., пишува Индекс.хр . Или аферата од 2013 година, кога беше откриено дека НСА и ЦИА заедно ги прислушувале мобилните телефони на канцеларката Ангела Меркел.

Кога сојузниците меѓусебно се прислушуваат, што прават другите?

Зошто Путин го објави видеото во јавноста?

За жал на највисоките офицери на германското воздухопловство, Путин (кој беше член на КГБ и многу добро ги знае начините на разузнавачките служби) реши да го објави видеото овојпат бидејќи потенцијалните политички придобивки далеку ги надминаа сите други. И беше во право.

Со недели не стивнува аферата со муабетите на германски генерали, иако всушност во целиот разговор не се откриваат некои големи тајни, освен што спомнаа дека британски и француски техничари подготвуваат украински крстосувачки ракети за напади врз руски цели.

Секој кој знае како функционираат крстосувачките ракети му беше јасно уште од самиот почеток. За да може крстосувачката ракета да погоди што било, податоците мора да се внесат во системот за наведување со помош на специјални компјутери и сродни програми.

Париз и Лондон ја задржаа контролата врз изборот на украинските цели

Оставајќи им го тој дел на техничарите на француската и британската армија, Париз и Лондон ја задржаа контролата врз изборот на цели што ќе ги нападнат Украинците, за Зеленски, Буданов и остатокот од тимот да не се шегуваат и да одлучат да нападнат нешто во територијата на Русија.

Бидејќи ракетите SCALP и Storm Shadow испорачани во Украина не се извозна варијанта со дострел од 290 километри (што е нешто повеќе од 250 километри, како што инаку се тврди), туку оригиналната, наменета за француското и британските воздухопловни сили.

А таа оригинална варијанта има дострел од 550 километри. Но, бидејќи Украинците, без француски и британски техничари, не можат да внесат податоци за траекторијата на летот, овој досег не им значи многу.

Како руските шпиони го снимиле разговорот?

Всушност, фокусот на аферата е на фактот дека Русите дошле во посед на разговор меѓу бригадниот генерал Френк Графе, шеф на воздушните операции, и командантот на Луфтвафе, генерал-полковник Инго Герхарц. Така, инаку сериозниот Би-Би-Си објави текст во кој бара стручно мислење од одреден професор од Центарот за сајбер безбедност Сари.

Дотичниот професор изнесе теорија која одлично би се вклопила во еден од филмовите за тајниот агент Џејмс Бонд. Професорот тврди дека руските шпиони веројатно седеле на маргините на аеромитингот во Сингапур и чекале прилика. Тој вели: ако си шпион, кога има вакви собири, секогаш вреди да седиш на паркинг или да обезбедиш хотелска соба.

Патем, тој претпоставува дека Русите теоретски би можеле да користат антени со долг дострел во комбинација со компјутерски програми способни да го фатат локалниот мрежен сообраќај. Во светот на професорите за сајбер безбедност, тоа секако би било така. Во реалниот свет, ова е оперативно неостварливо. И тоа од многу причини.

Објаснувањето е многу поедноставно

Сингапур е град-држава, што значи дека неговата површина е многу мала, а исто така се наоѓа на остров, па незабележано влегување во него е многу тешко. Воздухопловниот саем во Сингапур е една од најголемите воздухопловни изложби во светот. На него присуствуваат голем број излагачи, странски делегации, врвни офицери (често команданти на воздухопловните сили или началници на генералштабот) и министри за одбрана.

Ако руските разузнавачки служби сакале да ги обработат само најинтересните делегации (од Европа, Америка и Асеан) на професорски начин, ќе требаше да испратат десетици, ако не и стотици шпиони. Воопшто не би било сомнително доколку десетици сомнителни Руси влезат во Сингапур непосредно пред почетокот на изложбата, носејќи со себе тешки куфери полни со не помалку сомнителна електроника.

А потоа ноќи да седат на паркинзи во изнајмени автомобили кои имаат чудни антени на покривот. Сето ова сигурно не би привлекло ничие внимание.

Но, на крајот сето тоа ќе беше залудно доколку бригадниот генерал Графе го водел разговорот од германската амбасада, наместо од неговата хотелска соба. Или ако се опијанил и решил да се забавува со дама со сомнителен морал и го пропуштил разговорот со претпоставениот.

Стотици шпиони не беа потребни

Се разбира, ниту руската разузнавачка служба СВР ниту руската воена разузнавачка служба ГРУ не испратија десетици, а камоли стотици шпиони во Сингапур, туку целата работа ја завршија дипломатите од тамошната руска амбасада. Руските разузнавачки агенции дури и не мораа да испраќаат дополнителни луѓе бидејќи работата за следење на странските делегации за нив ја извршуваше безбедносната служба домаќин – Одделот за внатрешна безбедност на Сингапур.

Таа, како и сите такви сервиси во светот, рутински ги снима сите интересни разговори, особено на странци. Ако ништо друго, тогаш навреме да се откријат сите потенцијални терористички закани. Иако, се разбира, многу е добро да се знае што зборуваат високи генерали и политичари и со кого.

СВР и ГРУ требаше да најдат неколку вработени во сингапурската служба за безбедност, кои беа подготвени да им продадат интересни снимки на Русите за одредена сума, а чија продажба нема да ја загрози националната безбедност на Сингапур.

Наместо огромна, логистички многу напорна и безбедносно многу комплицирана операција на испраќање шпиони во Сингапур, се беше решено со размена на актовка полна со долари (или денешниот попопуларен биткоин) за USB со снимки од разговори.

Едноставно и за обострано задоволство.