Култура
Изложба на Биљана Кајевиќ во Прилеп
Во петок навечер во галеријата на Центарот за култура „Марко Цепенков“ во Прилеп, беше отворена изложба на слики и цртежи од уметницата Биљана Кајевиќ од Скопје која прилепската публика ќе има можност да ја погледне следните десетина дена
Ова е прва самостојна изложба на Кајевиќ во Прилеп каде ќе се претстави со дваесетина вои дела работени во изминатиот период.„Досегашното творештво на Биљана Кајевиќ претставува едно посветено негување на сопственото сликарско истражување, еден тивок и камерен опус, творечки созреван далеку од очите на јавноста. Се работи за смирен интимистички темперамент, деликатно третирање на цртежот, сигурна цртачка арматура – трпелива преплетеност; една органска сконцентрираност од детални и комплексни ликовни проблеми, со коишто таа си ги гради своите слики и објекти. Нејзиното творештво е посветен простор во однос на евокативното, во однос на емотивното и духовното спознание, коешто во овој пример, во основа, се приближува до поетското. Иако во својата уметност авторката е ’фокусирана’ на фигуративно сликарство, со својата занаетска умешност и природа, авторката не робува на реалитетот и на вулгарната дескрипција. Нејзините сликарски претстави се дотерани, но не и патетично измазнети“, вели меѓу другото за оваа изложба на Кајевиќ, ликовниот критичар Дејан Буѓевац.Откако во 1994 г. дипломира на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, во класата на професор Рубенс Корубин. Кајевиќ од 1995 до 1997 г. работи на дизајн на поштенски марки и разгледници за одделот за филателија при Пошти на Македонија (Марката од серијата Олимписки игри во Атланта се најде во најтесниот избор на 14 марки од 60 земји во светот за наградата Олимпија во организација на МОК и Меѓународната федерација на олимписката филателија). Од 1998 г. работи илустрации за едукативна детска книга за животни по нарачка на дизајн студиото при „Огласник М“ кога учествува со дел од илустрациите на Меѓународниот саем на детска книга во Болоња, Италија 2006. Од 1999 до 2001 г. работи дизајн нарачки за продукцијата „Трето уво“ продукција, а од 2001 до 2008 г. работи на илустрации, дизајн на логоа, корпоративен дизајн, дизајн на промотивни и музички CD- а, внатрешен дизајн на ентериери и др. за различни нарачатели. Во меѓувреме се Биљана Кајевиќ се занимава со фотографија (дигитална фотографија и компјутерска манипулација), работи на претставување на избрани работи од областа на дигиталната фотогрфија во грчкиот часопис за уметност и дизајн Project Amoeba Mag. Од 2009 г. работи како дел од тимот за внатрешно уредување на Музејот на македонска борба. Кајевиќ е автор на идејно–ликовно решение за централниот витраж на куполата на Музејот на македонска борба.Претходно Кајевиќ самостојно изложуваше минатата година во Уметничка галерија „Безистен“ во Штип, своите илустрации ги изложи во Кинотека на Македонија во Скопје и се претстави пред кавадаречката публика во Дом на култура „Иван Мазов –Климе“.
©Makfax.com.mk Доколку преземете содржина од оваа страница, во целост сте се согласиле со нејзините Услови за користење.
Култура
Култната монодрама „Последниот час на Његош“, која го прошета светот, гостува во МНТ на 28 февруари
Монодрамата „Последниот час на Његош“, со актерот Слободан Маруновиќ, првенец на Црногорското народно позориште ќе гостува на сцената во Македонскиот народен театар, на 28 февруари, во 20 часот.
По текст на Слободан Томовиќ и во режија на Благоја Ераковиќ, монодрамата во која ликот на Петар II Петровиќ Његош, маестрално ја игра Маруновиќ, досега е изведена повеќе од 1.500 пати на театарските сцени низ светот.
Ги има добиено најголемите регионални, европски и светски признанија и награди. Изведувана е во Париз, Њујорк, Рим, Виена, Цирих, Лондон, Москва, Кострома, Белград, Загреб, Сараево, Љубљана, Стокхолм, Ташкент, Самарканд, Сеул, Торонто, Бишкек, Костанaј, Монтреал, Халифакс, Чикаго, Детроит, Сан Франциско, Лос Анџелес, Сан Педро, Мелбурн, Сиднеј, Атина, Келн, Штутгарт, Карлсруе, Франкфурт, Бруклин, Њу Џерси, Улан Батор, Чељабинск, Хмељницки, Хановер, Кишињев и други.
Премиерно е изведена на 19 мај 1988 година во Црногорското народно позориште.
Монодрамата „Последниот час на Његош“ претставува јазично и мисловно слоевито драмско дело, посветено на Петар II Петровиќ Његош.
Во суштина, монодрамата е ремек-дело на драматично соочување со смртта, мигови во кои се преиспитува она што му припаѓа на времето, но со насетување на вечноста, со акцент на антрополошките и филозофските прашања.
Монодрамата, која се изведува речиси четири денеции, на театарските сцени во Црна Гора и низ светот е сведоштво за естетските вредности на текстот и за извонредниот дар на Слободан Маруновиќ, првак на Драмата на Црногорското народно позориште. Со актерска умешност го оживува ликот на поетот и владетелот. Неговата уметничка зрелост, емоционалното и интелектуалното влегување во ликот на Његош се клучните адути за долготрајниот живот на монодрамата „Последниот час на Његош“.
Синергијата меѓу добро осмислениот драмски текст на Слободан Томовиќ, инвентивната актерска интерпретација на Слободан Маруновиќ и режиските решенија на Благоја Ераковиќ се доказ дека само на овој начин можат да се создаваат големи остварувања.
„Монодрамата е синтеза на различни историски, културолошки, филозофски и метафизички аспекти и со своето повеќедецениско траење стана култна претстава — симбол со трајна естетска вредност“, извадок од театарската критика на Соња Томовиќ Шундиќ.
Билетите се пуштени во продажба.
Култура
Народниот театар „Војдан Чернодрински“ ќе ја одигра претставата „Црнила“ на сцената на МНТ
На 21 февруари, во 20 часот, во Македонскиот народен театар ќе гостува претставата „Црнила“, во продукција на Народниот театар „Војдан Чернодрински“ – Прилеп, во режија на Дејан Пројковски.
„Црнила“ е психолошко-политичка драма, која ја разоткрива кревкоста на човековата етика во затворен систем на заговори и идеолошка дисциплина. Во фокусот е ерозијата на индивидуалната совест под притисок на колективниот мит. Наместо херојство, пред публиката се разоткрива човечката слабост, но и она што останува од човекот кога идеологијата ќе го проголта.

Вистинските „црнила“ не се историски, туку антрополошки — тие се појавуваат таму каде што човекот ја губи способноста за сопствено мислење и морален избор.

Во претставата играат: Како Неда, Сара Спиркоска, во улогата на Иван, Бобан Алексоски, Катерија Чакмакоска-Клинческа како Милка, Александар Степанулески како Луков, Христов го игра Александар Тодески, ликот на Фезлиев е Димитар Ѓорѓиевски, како Методи, Михајло Миленкоски, Младичот е Илија Волчески, како и децата Иво Ачански, Ангелина Тодеска, Давид Кочоски и Ива Малинческа.
Култура
Народниот театар Битола со претставата „Црно семе“ гостува во МНТ
Народниот театар Битола со претставата „Црно семе“ ќе гостува на сцената на Македонскиот народен театар, на 20 февруари, во 20 часот. Станува збор за сценска адаптација на истоимениот антологиски роман на Ташко Георгиевски, во режија на Андреј Цветановски.

„Црно семе“ е моќна и емотивна сценска приказна, која отвора едно од најболните поглавја од македонската колективна меморија — судбината и голготата на Македонците од Егејска Македонија по Втората светска војна.

Преку личните судбини на ликовите, се отвораат теми за страдањето, истрајноста, идентитетот и достоинството, како и потребата приказните за минатото да останат живи и пренесени на новите генерации.

Драматизацијата е на Јелена Цветановска, сценографијата на Сергеј Светозарев, костимографијата на Благој Мицевски, сценските движења ги потпишува Дамјан Цветановски, а музиката е на Димитар Андоновски.

Во претставата настапуваат: Мартин Мирчевски, Огнен Дранговски, Васко Мавровски, Никола Стефанов, Петар Спировски, Никола Пројчевски, Хари Михајловски, Александар Стефановски, Петар Горко, Борче Ѓаковски, Живко Борисовски, Марија Цветановска, Александар Димитровски, Александар Копања, Давид Балтовски, Филип Стефановски, Виктор Крстевски и Александар Ѓоргиовски.

„Ако ние не ги раскажуваме нашите приказни, никој друг нема. Затоа мора да се сеќаваме на имињата и судбините на нашите луѓе“, истакнува режисерот Андреј Цветановски, нагласувајќи ја улогата на театарот како чувар на историската и човековата вистина.

