Актерката и граѓанска активистка Симона Спировска на вечерта за раскажување женски приказни „Пичприч“, следејќи ја темата „Добив“ раскажа за случка од протестите на шарената револуција. Таа на почетокот се потсети на хорот „Распеани скопјани“, за кој кажа дека ѝ недостасува, а потоа потенцираше дека луѓето кои ги запознала се нејзината најголема добивка во животот.

„Во периодот кој измина добив стрес, вкочанета вилица, игла во рамо и желба некому да удрам бокс. Бокс сакав да удрам на првиот протест по срамната аболиција. Прво стоевме пред канцеларијата на Ѓорѓе Иванов во центарот на градот, а потоа се упативме кон штабот на ВМРО. Таму нè пречека кордон, не можевме никако да стигнеме до штабот на ВМРО. Се обидовме од разни премини, но не успеавме. Додека ние, главно девојчиња, ги држиме штитовите на полицајците, од задните редови слушам машки глас кој ги пцуе полицајците. Не дека ми е жал што ги пцуе, бидејќи сум ги пцуела и јас и не жалам за тоа. Додека ги пцуе, ги провоцира… Додека се случува тоа, тој се повлекува во задните редови, а не остава нас напред изложени на опасност. Си размислувам од денешна перспектива за тој гнев. Си велам, можеби не треба да се лутам, можеби стравот е тоа што нè тера да викаме од задните редови и да се повлекуваме постојано како граѓани кои сакаат да се изборат за своите права. Стегнатата вилица ја имам уште бидејќи не е нешто со кое човек може да се справи лесно. Иглата во рамо ја добив на костимска проба во театар. Тоа резултираше со симпатичен белег што го носам со гордост“, раскажа Спировска.

Актерката како случка за која сакаше да зборува издвои приказна кога прв и последен пат се напила лексилиум за смирување.

„Одам на работа и ексдиректорот ме застанува на врата и се осмелува да ме праша зошто не го бакнувам. По оваа случка, првпат добив потреба да се напијам лексилиум. Меѓу сите овие работи низ годините, протестите, моето приведување, прекршочната пријава, првата претстава ‘Да ми го поздравиш и да ми го бациш’, па повторно прекршочни пријави, нова претстава ‘Експеримент’ па пак прекршочни, следува претставата ‘Ужегнатост’ па пак прекршочни сфатив дека по секоја прекршочна има добра премиера. Доаѓа кокиче, доаѓа пролетта. Во последниот период се радувам кога ќе добијам прекршочна. Низ овие години добив и еден Жарко, кој ги носи сите мои чудни добивки и не се противи. Најубавата работа што ја добив се случи во декември додека ги пишувавме писмата до Дедо Мраз со моите внуки. Додека ги пишувавме писмата, ми велат ‘Сега ќе му пишеш на Дедо Мраз дека ние не сакаме тој да дојде кај нас оваа година. Ние го замолуваме да отиде кај децата кај кои не бил и никогаш не добиле подарок за да се израдуваат’. Ова е најголем подарок бидејќи ми кажува дека ова не завршува овде и ќе продолжи со генерации. Ќе има кој да нè наследи во нашата борба“, дораскажа актерката Спировска.