Македонското високо образование е мозаик во кој имаме и прогрес и назадување, но и напредок и дисконтинуитет, како и зголемен квалитет наспроти квалитет, но и непочитување на постојната правна рамка, беше заклучено на дебатата „Високообразовните политики во регионот – експеримент или стратегија“.

Македонското високо образование е мозаик во кој имаме и прогрес и назадување, но и напредок и дисконтинуитет, како и зголемен квалитет наспроти квалитет, но и непочитување на постојната правна рамка, беше заклучено на дебатата „Високообразовните политики во регионот – експеримент или стратегија“ во организација на Советот за глобална соработка. Според првиот човек на овој Совет, Трифун Костовски, во високото образование во Македонија постои тренд на зголемување на квантитетот за сметка на квалитетот, што резултира со дипломи со значење на парче хартија што не може да резултира со прогрес. „Од една страна имаме експанзија на високообразовни установи, зголемување на бројот на студенти во Македонија, но од друга страна квалитетот на студирањето во целина е драстично опаднат. Инсистирањето само на квантитет по секоја цена е привидно зголемена достапност на високото образование и не смее да се врши на сметка на девалвирање на самата наобразба на академските граѓани. Ако ја гледаме само формата и дипломата како парче хартија, нема ништо да добиеме, ниту како поединци, ниту како држава“, вели Костовски. Недостатокот на визија, според д-р Емилија Симоска, професор на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања, е главниот проблем со кој се соочува високото образование. Нудењето на исти решенија за различни проблеми, според неа, не е ништо повеќе, туку експеримент. „Развојот на нашето образование, поради талкање од едни решенија до други, ако го погледнеме, нема постојана нагорна линија. Нема вистински тренд. Повеќе наликува на еден мозаик во кој што имаме и прогрес и назадување, и напредок и дисконтинуитет. Немаме вистински модел. Наместо веќе да се занимаваме со квалитетот на образованието, со курикулиумите, со новите извори и методи на освојување на знаењето, ние по толку години како држава и како општество не можеме да кажеме што е она што всушност го сакаме во високото образование.“, вели професор Симоска. Проблемите во високото образование, поранешниот министер за образование и наука, Сулејман Рушити ги гледа во непочитувањето на законската регулатива што Македонија ја има во овој домен. Смета дека квалитетот на високото образование треба да се гледа и низ призмата на квалитетот на основното и средното образование. „Формално правно во Македонија постојат сите законски решенија кои би требало да придонесат за подобрување на квалитетот на високото образование. Но проблемот е имплементација на истите, проблемот е и, на некој начин, непочитувањето на истите решенија“, вели екс-министерот Рушити. Слично размислување има и д-р Жига Турк, професор на Факултетот за градежно и геодетско инженерство на универзитетот во Љубљана. Смета дека внимание треба да се посвети како на високообразовните програми, така и на предуниверзитетското образование. Смета дека, покрај во квалитетот и квантитетот на образованието, треба да се вложува и во човечкиот квалитет и талент. „Човечкиот талент е клучниот економски ресурс и земјите мора да ги фокусираат своите политики да го развијат овој талент, да го одржат и верувам дека тоа е предизвик за земји како Македонија и Словенија каде што нивото на плати е генерално е ниско“, вели професорот Турк. Говорејќи за грчкото искуство во имплементацијата на европските искуства во образовниот  систем, д-р Јули Пападиамантаки, предавач по Европски образовни политики на Универзитетот во Пелопонез, рече дека тешко оди нивното прифаќање, но и дека со најавената темелна реформа од страна на премиерот Јоргос Папандреу, ќе дојде до поголема интернационализација на образовните програми. „Не е многу тешко да се прифати европската стратегија. Понекогаш мислиме дека работите се многу тешки и далечни од она што е во нашите верувања, но тие не се и можат да функционираат. Но мора да почекате тоа да биде прифатено на политичко и институционално ниво, но и на индивидуално ниво. На пример, требаше време да се убедат грчките професори да ги одржуваат своите предавања на странски јазици“, рече професорката Пападиамантаки. Учесниците на дебата заклучија дека инвестирањето во реформите е единствениот пат кон подобрување на квалитетот на високото образование. /крај/ач