Епидемијата на новиот грип предизвика многу дилеми меѓу обичниот свет, но повеќето веруваат во едно – во благотворното дејство на лукот.

Епидемијата на новиот грип предизвика многу дилеми меѓу обичниот свет, но повеќето веруваат во едно – во благотворното дејство на лукот. Кај народот лукот од дамнешни времиња е лек за сè. Во тоа речиси фанатично исконско верување се оди толку далеку, што лукот денеска се употребува не само како превентивен лек, туку и како средство против „лошите духови“ и другите „невидливи опасни сили“. Лукот има широка примена во народната медицина, а во последно време, по многу научни истражувања во кои се потврдени неговите делотворни својства, сè повеќе се користи и во современата фармацевтска индустрија. Своето латинско име Allium sativum лукот го добил по својата најзначајна состојка, алицин, кој делува антибактериски. Експертите велат дека потребно е внимание ако со лукот се користи витамин Е, препаратите гинко билоба, лековите трентал, аспирин, фарин, хепарин, бидејќи може да дојде до засилено крварење. Во народот лукот не се користел само како лек, туку и како средство за баење и фрлање магија. И денеска многумина на пат не тргаат без лук. Кога синот заминувал во војска, или кога ќерката излегувала, во облеката им се ставало лук да ги зачува. Од историските списи се гледа дека и во стариот, и во средниот, но и подолго време во новиот век, лукот бил признат и од службената медицина. Но во последните векови, посебно во 19. век, лукот речиси целосно бил исфрлен од фармацијата. Дури во Првата, а особено во Втората светска војна и по неа, започнува вистинското научно проучување на лукот, па тој денеска разновидно се употребува во медицината. Лукот влегува во состав на различни препарати за јакнење, како стимуланс на нервниот систем, па против високиот крвен притисок, артериосклерозата, како антисептичко превентивно средство против разни заразни болести (тифус, грип, дифтерија, колера), против хроничниот бронхитис, големата и мала кашлица… Лукот е многу старо растение. Кинезите, Индусите, Евреите, Египќаните и другите народи го одгледувале повеќе векови пред новата ера како хранливо, зачинско и лековито растение. Во Библијата се спомнува една течност од лук и оцет што им се давала на жетварите. Во старата индиска медицина лукот бил многу ценет лек, а бил употребуван и како љубовна напивка. Старите Египќани, благодарејќи на моќите на лукот, спречиле болести и успеале да ги изградат пирамидите. Старите Грци им забранувале пристап во храмовите на оние што јаделе лук (го нарекувале „смрдлива роза “), но малку растенија почитувале како лукот. Римјаните, исто така, го употребувале како лек, зачин и храна. Вергилиј спомнува за исцеден сок од лук и мајчина душичка. „Жетварите треба да се намачкаат со тоа ако сакаат мирно и безгрижно напладне да се одморат, бидејќи тогаш змиите нема да ги касаат“. Арапските лекари во средниот век многу придонеле на ширењето на употребата на лукот како лек, како што впрочем, тоа го правеле и со многу други растенија за кои тогаш не знаела „назадната“ Западна Европа. Лукот е најуниверзална амајлија во растителниот свет бидејќи заштитува од несреќи и уроци. Кај многу народи постои верување дека на лукот „не оди никаква зла сила“. Особено му се плашат вештерките, маѓесничките, гатачките. Затоа лукот обично се чува над влезните врати во домот. На новороденчето под глава му се става лук да го чува од секакво зло. Во актуелната приказна за новиот грип, заштитните маски, вакцината, миењето раце, можеби не е на одмет да се сетиме и на лукот. Сигурно нема да штети. /крај/б/ст