За време на божикните празници кога телевизиската програма традиционално прикажува божикни филмски хитови и многу анимирани филмови, најновата студија објавена во специјализираното списание British Medical Journal покажува дека некои од најпопуларните и најгледани „цртани“ кои веќе со децении ги освојуваат нежните детските срца, имајќи ја предвид стапката на смртност на ликовите во нив, претставуваат вистински „легла на смрт и уништувања“, од што не би се засрамиле ниту филмови за возрасни како „Палп Фикшн“, на пример.

Славните цртани филмови на Дизни „Снежана“ (од 1937 година) , „Бамби (1942), „Петар Пан (1953), „Покахонтас“ (1995), „Заспаната убавица“ (1959) и „Малата сирена“ (1989)., па дири и порецентните „Тарзан“ (1999), „Во потрага по Немо“ (2003) или „Снежното кралство“ (2013) се далеку понасилни од некои филмови за возрасната публика кои на децата никогаш не би смееле да им дозволиме да ги гледаат. Нивните ликови имаат повеќе од двапати поголема шанса да умрат од насилна смрт, покажа судијата којашто ја спровеле лондонскиот Јуниверзити Колеџ и Универзитетот Отава.

Студијата ги опфатила најпопуларните и најгледани анимирани и цртани филмови во периодот од 1937 до 2013 година, коишто научниците, утврдувајќи дека според содржината стојат рамо до рамо со „незаузданите страв и ужас“ во филмовите за возрасни, ги прогласија за „легла на смртта и уништувањата“.

„Страшните умирачки во цртаните се сосема вообичаени“, се истакнува во студијата, наведувајќи ги како примери пукањата во „Бамби“, „Петар Пан“ и „Покахонтас“, убиствата со ножеви во „Заспаната убавица“ и „Малата сирена“, како и „потенцијално травматските“ животински напади во цртаниот филм на Пиксар – „Животот на бубачките“ (1998), како и во „Како да се дресира змеј“ (2010) и „Крудс“ (Croods – 2013) на Дримворкс.

Водачите на ова истражување, Јан Колман и Џејмс Киркбрајд, како особено впечатливи „анимирани екранизации на смртта“ ја истакнуваат онаа на мајката на насловниот лик во анимираниот филм „Во потрага по Немо“, којашто во првите пет минути од филмот ја јаде баракуда, како и смртта на родителите на Тарзан кои се жртви на напад од леопард. „Наместо да бидат побезопасни и да претставуваат понежна алтернатива на типичните хорори или драми, анимираните филмови за деца всушност претставуваат вистински извори на убиства и пустошења“, вели Колман. „Смртта и насилството во цртаните особено можат да бидат травматични за малите деца, со силни и трајни последици“, предупредуваат научниците.

За да го пресметаат количеството насилство на коешто еден цртан филм ги изложува децата, научниците анализирале точно во кој момент од филмот, односно на неговиот почеток, настапува смртта на некој од главните ликови во 45 анимирани филмови кои во периодот од 1937 до 2013 година оствариле најголеми приходи на кино касите. Добиените податоци ги споредиле со насилните содржини во двата најпопуларни филмови за возрасни коишто биле објавени во истата година како и секој од цртаните опфатени во проучувањето, исклучувајќи ги акционите и авантуристичките филмови за младата публика.

Студијата покажала дека некои од главните ликови умираат во речиси 70 отсто од цртаните, во споредба со 50 отсто кога станува збор за филмовите за возрасна публика, додека смртта на родител на некој од главните ликови пет пати е почеста во анимираните отколку во филмовите за возрасни. Притоа жанрот на филмот и годината на неговото снимање немале никакво влијание врз резултатите, а „нема ниту докази коишто би упатувале на тоа дека нивото на насилството во цртаните се менувала од 1937 година“, истакнуваат научниците./крај/мф/сн

Извор: Макфакс