Ситуацијата во Киргистан и натаму е напната по ескалацијата на етничкото насилство помеѓу Узбеците и Киргизите на југот на земјата, додека во Кремљ продолжуваат консултациите за тоа како да се реагира.

Ситуацијата во Киргистан и натаму е напната по ескалацијата на етничкото насилство помеѓу Узбеците и Киргизите на југот на земјата, додека во Кремљ продолжуваат консултациите за тоа како да се реагира. Русија за сега го отфрли барањето на привремениот лидер на Киргистан, Роза Отунбајева, за испраќање на руски трупи за да се воведе ред. Москва, исто така, одржа и итен состанок на Организација на договорот за колективна безбедност (ЦСТО), блок под доминација на Москва во кој членуваат и Узбекистан и Киргистан.  Неодлучноста на Русија унилатерално да интервенира стана очигледна уште кога шефот на ЦСТО, Николај Бордјужа на 14 јуни изјави дека Киргистан има „доволно човечки потенцијал да се справи со ситуацијата, но му недостасува специјализирана опрема“, индикација дека Москва не трча да испрати војска во овој момент. Во меѓувреме, член на киргиската привремена влада изјави дека „секој што ќе понуди помош ќе биде добредојден и испратен на југ“.Изворите на Стратфор во Централна Азија велат дека се можни неколку сценарија во регионот  во наредните денови. Едната е дека нема да има интервенција однадвор и насилствата ќе се смират сами од себе. Ова не е многу веројатно бидејќи фундаменталната причина за насилствата, измешаноста на етничките групи, особено во јужните региони Ош и Џалал Абад, ќе остане со што ќе остане и можноста (поточно, веројатноста) насилствата повторно да избувнат. Второто сценарио е дека Русија ќе испрати свои трупи во земјата. Најголемиот дел од киргиското население на Русија гледа како на единствената сила која е способна да го врати редот и сигурноста во земјата. Но, Узбекистан е многу недоверлив кон ова сценарио, бидејќи Ташкент, мисли оти тоа може да создаде руско воено присуство не само внатре во земјата, во близина на узбекистанската граница, туку и внатре во самиот Узбекистан. Директна руска воена интервенција може да поттикне узбекистанска инвазија на Киргистан, која може земјата да ја подели на два или повеќе делови. Русија знае дека ова сценарио може да доведе до војна со Узбекистан, нешто што не и е потребно на Москва во овој момент. Третото сценарио е тоа дека ЦСТО ќе испрати заеднички трупи, опција за која најмногу се залага узбекистанската влада. Овие трупи најверојатно би биле составени од казахстанскиот контингент на ЦСТО. Иако поголемиот дел од трупите најверојатно би биле етнички Руси, тие сепак ќе бидат казастански граѓани. Овие трупи би биле подлежни на правилата на ЦСТО (како што е мировничкиот мандат со строги правила за ангажман) и, како членка на ЦСТО, Узбекистан барем номинално би имал глас за тоа како да се распределат мировниците. Четврто сценарио е да се повикаат меѓународни мировници, најверојатно под водство на САД или Европа или под покровителство на Обединетите нации. Според изворите на STRATFOR во Москва, Узбекистан веќе се заканил дека ќе ја искористи токму оваа опција, поточно ќе ги замоли Обединетите нации да испратат мировници, ако Русија испрати свои трупи во земјата. Оваа опција е исклучително неверојатна. Последното нешто што Русија го посакува е европски или американски војници да патролираат во долината Фергана, ниту, пак, Европа или САД ги имаат потребните ресурси да се впуштат во уште една воена авантура. Безбедносната ситуација во Киргистан останува многу несигурна, додека зад кулисите во Москва се разгледуваат сите четири опции. Она што засега е јасно е дека киргиските сили за безбедност самите не се способни да го сопрат насилството и немирите и сите очи сега се вперени во регионалните сили, а Узбекистан и Русија, во очекување на нивните наредни потези. /крај/сс