По 22 години од убиството на нивната ќерка и сестра, мајката и сестрата на убиената Мери Јошеска повторно се соочија со обвинетиот за убиството, Миле Хаџиски, кој се товари дека во 1993 година на грозоморен начин ја убил Мери во нејзиниот дом. И двете му порачаа дека ќе го стигне Божјата правда.

Мајката на Мери, Јелица Јошеска, остана на исказот кој го дала  на судењето во 1993 година, но за неа ова е нов стрес бидејќи не очекувала да има ново судење за Хаџиски, туку очекувала дека ќе ја одлежи затворската казна на којашто бил осуден.„Такво грозоморно убиство дотогаш немало во Македонија, па и во другите земји, за разлика од денес кога секојдневно се случуваат вакви злосторства. Тој ја ‘скина лентата’ на ваквите злосторства. Нам ни е образот чист, тие треба да се срамат. И десет адвокати да го бранат, од Божјата рака никој не може да избега. Тоа ме одржува во живот, дека од Божјата правда нема да избега. Во ништо не верувам, сé е корумпирано, сé е за повеќе пари, но следејќи го животот, од Божјата правда никој не избегал“, рече мајката Јелица.Таа верува дека можеби Мери ќе останела жива, доколку Хаџиски веднаш по злосторството викнел Брза помош.„Ако имал барем ронка чувства и домашно воспитување, откако го извршил злосторството, да викне брза помош можеби ќе се спасела. Но крвникот продолжил да краде, се накитил и седнал во кафуле да прослави“ рече Јелица. Таа се откажа од секакво оштетно побарување, бидејќи, како што рече, ништо не може да ја врати нејзината ќерка.„Не е праведно  кон ќерка ми. Загубата на ќерка ми нема никаква цена и зграда да имав би му ја дала само да останеше жива. Она што јас би го побарала, го сметам за нешто гнасно. Од таа страна е сé валкано, не ни треба ништо“, рече мајката. Таа е задоволна од експедитивноста на полицијата во случајот, но вели дека на Хаџиски со врски му било овозможено да избега од Македонија.„Специјален закон за него се донесе експресно, за три месеца ако нема пресуда да се брани од слобода. Не сакам да мешам тука партии, роднини, познаници“, рече Јелица. И сестрата на Јошеска остана на исказот којшто го дала на судењето во 1993 година. „И по 22 години болката што ни ја нанесе оваа гнида останува иста. Болката што ни е нанесена нема цена, празнината во душата е иста како во 1993 година откако почина мојата сестра и таа празнина никој не може да ни ја надомести. Единствена потреба да дојдам тука е тоа што сметам дека правдата, сепак, треба да излезе на виделина и со тоа сакам да се оправдам пред мојата сестра која е на оној свет, дека ние сме со неа и дека не сме ја заборавиле. Божјата рака ќе го стигне“, рече Јошеска.Таа немала никакви контакти со сведоците кои се појавиле на судењето пред повеќе од 20 години, иако ѝ биле познаници на нејзината сестра. „Тие ѝ биле пријатели во наводници, никој не ме прашал како се чувствувам“, рече Јошеска.На Хаџиски му порача дека ако имал барем малку човечност немало да бара повторно судење, туку достоинствено ќе си ја одлежел затворската казна.„Без око да му трепне си формирал семејство, се прашувам дали има чувства за своите деца, како ќе му биде ако, не дај Боже, загуби некое од нив“, праша сестрата на Мери која побара отшетата за случајот.Обвинетиот Хаџиски додека ги слушаше сведочењата на мајката и сестрата на Мери молчеше и неколкупати се прекрсти. По сведочењето на мајката се колебаше дали стане и да каже нешто, но премолчи.

Тој на дополнително прашање од судијката негираше дека пред да се случи убиството бил член на некои верски групации надвор од Македонската православна цркваНеговите бранители побараа еден од сведоците во случајот да биде повикан да даде исказ и да бидат повикани вештите лица од Институтот за судска медицина, од неврохирургија и од МВР. Според адвокатот Стеван Павлески, записникот за увид бил противречен со вештачењето од МВР. Во записникот немало податоци дека бил пронајден отпечаток од прст на масата во дневната соба, а во вештачењето на МВР овој отпечаток бил регистриран. Но судијката ги одби сите барања на бранителите, бидејќи дилемата за отпечатоците била расчистена во 1997 година, а сите предложени сведоци имале дадено исказ на претходните судења. Миле Хаџиски во исказот на минатото рочиште рече дека не се сеќава на убиството. Се сеќава единствено како се нашол кај Мери, дека почнале да се расправаат и после тоа одеднаш се нашол дома.И покрај неговото тврдење дека ништо не се сеќава на чинот на убиството, Хаџиски во својот исказ кажа детали за настанот, како тоа дека со сигурност не ја удрил Јошеска со пепелник по главата и дека по убиството се сеќава дека се нашол дома и дека на своите алишта имал крв.Тој во судницата раскажа низ „што сè поминал“ изминативе 22 години, додека бегал од правдата во Македонија и рече: „Јас сум најголемиот грешник што влегол во оваа судница, го молам Господ да ми ги прости гревовите. Јас долго време бев убеден дека можеби сум го направил тоа, а сега сè повеќе гледам дека имало друга заднина“.Според обвинението, Хаџиски ја удрил Јошеска со пепелник во главата и вратот и со кујнски нож ѝ нанел 40 убоди во пределот на црниот дроб и градите. Потоа украл златен накит и избегал.Хаџиски една година подоцна бил осуден на 15 години затвор и тогаш во судницата изјави „Ничии раце во судницава не се окрвавени како моиве. Им изразувам сочувство на семејството Јошевски сакам да знаат, дека тоа го сторија моите раце, но не и мојата совест“. Но поради пропусти во постапката судењето беше вратено на повторно судење, а Хаџиски по 90 дена минати во притвор беше ослободен. На повтореното судење, доаѓаше на неколку рочишта, но потоа избега од земјава. На тоа судење беше осуден на 20 години затвор, но исто толку години македонската полиција не можеше да го најде.Откако избега од земјава, се приклучил во Легија на странците во Франција, каде служел 15 години, под друго име Зоран Томовиќ./крај/мф/ффс

Извор: Макфакс