Култура
Откриени траги од фреска на Леонардо Давинчи
Tраги од недовршена фреска за којашто стручните лица сметаат дека е дело на ренесансниот гениј Леонардо Давинчи, се пронајдени во една од главните сали на палатата Палацо Векио во Фиренца.
Tраги од недовршена фреска за којашто стручните лица сметаат дека е дело на ренесансниот гениј Леонардо Давинчи, се пронајдени во една од главните сали на палатата Палацо Векио во Фиренца.Како што е соопштено во понеделникот на прес-конференција, трагите од фреската се откриени со помош на микрокамери и сонди под фреската на Џорџо Васари. Станува збор за траги од црна боја која е сосема идентична со онаа каква шро е користена при изработката на ремек делото на Леонардо Давични – „Мона Лиза“ или уште позната како „Џаконда“, пренсува AFP.„Откритието нѐ охрабрува. Иако сѐ уште сме во прелиминарна фаза од истражувањето и сѐ уште ни преостана многу работа во разрешавањето на оваа мистерија, почетните резултати покажуваат дека трагаме на добро место“, изјави професорот по историја на уметноста Сан Диего, Маурицио Серачини, кој во истражувањето учествува десетина години. Во текот на истражувањата се откриени и траги од црвен лак и кафенкаста боја на стариот ѕид сокриен со ѕидот на кој се наоѓа фреската на Васари. Сепак, експертите потенцираат дека ова откритие сепак не дава конечен одговор, како и дека се потребни други хемиски анализи. Ова истражување предизвика контроверзни мислења во самата Италија, а стотици историчари на уметноста и експерти потпишаа петиција во која тврдат дека станува збор за реклама на Серачини, како и дека воведувањето на микросондите може да го оштети делото на Васари. Највисоките италијански културни установи, меѓу кои и фиорентискиот Opificio delle Pietre Dure, институт за истражување и реставрација, веруваат дека Васари во 1563 година сликајќи ја Битката кај Марчиано ја прекрил фреската на Леонардо. Трагите на Битката кај Ангиариа, којашто Леонардо Давинчи не успеал да ја доврши, се изгубиле кон крајот на XVI век. Сепак, таа стана славна бидејќи некои уметници, како на пример не помалку славниот Рубенс, сепак успеале да ја репродуцираат./крај/афп/сн
©Makfax.com.mk Доколку преземете содржина од оваа страница, во целост сте се согласиле со нејзините Услови за користење.
Култура
Денеска ќе биде погребана Брижит Бардо
Француската филмска актерка Брижит Бардо, која почина минатиот месец на 91-годишна возраст, денеска ќе биде погребана во летувалиштето Сен Тропе на француската ривиера, објави Ројтерс, повикувајќи се на локалните власти.
Погребната церемонија ќе се одржи во 10 часот во црквата „Нотр Дам де л’Асумпсион“, по што Бардо ќе биде погребана во строга приватност на градските гробишта. Комеморација отворена за граѓаните и обожавателите ќе се одржи во старата градска четврт Ла Понш.
Бардо светската слава ја стекна со филмот „И Бог ја создаде жената“ и стана една од најголемите икони на француската поп-култура. По повлекувањето од филмот во 1973 година, се посвети на заштита на животните, но подоцна беше контроверзна фигура поради своите политички ставови.
Култура
Почина Георги Сталев Поповски
Друштвото на писателите на Македонија информира дека на 30 декември 2025 година, во 95. година од животот, почина Георги Сталев Поповски, поет, прозаист, преведувач, драмски писател, научен работник и поранешен универзитетски професор, доктор по филолошки науки и најстар член на писателската асоцијација.
Георги Сталев Поповски е роден на 22 април 1930 година во Витолиште, а почина во Скопје. Високото образование го завршил на Филозофскиот факултет во Скопје. Во текот на својата богата професионална кариера, меѓу другото, бил и долгогодишен уредник на списанието „Современост“.
Член на Друштво на писателите на Македонија бил од 1956 година, како прв член примен во Друштвото по заслуга на своите достигнувања во областа на книжевниот превод.
Поповски е добитник на бројни признанија и награди, меѓу кои двапати наградата „Димитар Митрев“ на Друштвото на писателите на Македонија за книжевна критика и есеистика, наградата „Златен лавров венец“ за најдобар драмски текст на фестивалот „Мали и експериментални сцени“ во Сараево (1972), наградите „Григор Прличев“ и „Кирил Пејчиновиќ“ за книжевен превод, медалот од Фондот „Лермонтов“ во Москва, како и македонските државни награди „11 Октомври“ и „Св. Климент Охридски“, како и наградата на Град Скопје „13 Ноември“.
Тој останува актуелен и во 2025 година како еден од авторите на збирката раскази Она што се памети живее („Никогаш докрај раскажани приказни“) во издание на ДПМ, во која е застапен со расказот „Доста ми е власт играње“ – сеќавање на неговиот татко, Стале Попов, корифејот на македонскиот роман.
Култура
Македонска премиера на „Приказната за Силјан“ – филм создаден за домашната публика што допре до светот
Документарниот филм „Приказната за Силјан“, во режија на Тамара Котевска, синоќа ја имаше својата македонска премиера во Македонскиот народен театар во Скопје.
Режисерката Тамара Котевска изјави дека филмот првенствено бил создаден за домашната публика, без амбиција да стигне толку далеку на меѓународната сцена, додавајќи дека токму реакцијата од македонските гледачи за неа има најголема тежина.
Таа посочи дека, иако ѝ е драго што филмот бил прикажан и прифатен од светската публика, најважно ѝ е што ќе го гледаат луѓето низ цела Македонија. Котевска најави дека се планираат премиери и проекции во сите градови, нагласувајќи дека жителите на помалите места заслужуваат да имаат можност да го видат филмот.
„Мило ми е што го виде светот, но повеќе од сè ценам што го видовте денес сите вие и што допрва ќе го гледа цела Македонија“, истакна Котевска.
Таа нагласи дека луѓето како Никола и неговото семејство се суштината на приказната и причината зошто создава вакви филмови, додавајќи дека особено ѝ значи да ги раскажува и приближува приказните од помалите и поскриени средини во Македонија, кои, како што рече, се суштински дел од културата и светот во кој живееме.
„Приказната за Силјан“ имаше светска премиера на Венецискиот фестивал, и доби повеќе значајни меѓународни признанија.
Државниот врв на премиерата на „Приказната за Силјан“ во МНТ: „Добивме вредно филмско остварување“

