Предлогот на Нимиц, за кој се шпекулираше дека е последен, беше уште еден “сет идеи”, околу кој владите во Атина и Скопје ќе треба да се произнесат. Тоа покажа дека не постои т.н. “партизанска дипломатија”, односно дека Советот за безбедност не сака да наметнува решенија во билатерални спорови

Во последната недела во македонската јавност се создаде атмосфера дека медијаторот на ОН за спорот околу името Македонија, Метју Нимиц, ќе изготви готов предлог во стилот “земи или остави”, со кој двете страни во процесот ќе ги стави пред свршен чин. Во таков амбиент, непосредно пред средбата на Нимиц во Њујорк со амбасадорите Василакис и Димитров, во Скопје беше одржана лидерска средба на која политичките партии во Македонија уште еднаш покажаа дека немаат капацитет да постигнат политички консензус околу стратегијата за решавање на едно клучно прашање од национален интерес. Предлогот на Нимиц, за кој интензивно се шпекулираше дека ќе биде последен, беше уште еден нов “сет идеи” – како што тој ги нарече – околу кој владите во Атина и Скопје ќе треба да се произнесат. Тоа уште еднаш покажа дека не постои т.н. “партизанска дипломатија” во светот, односно дека Советот за безбедност на ОН не сака да наметнува решенија на членките на ОН во билатерални спорови, туку дека ОН и натаму, како и во изминативе 15-ина години, ќе бараат заеднички прифатливо решение од двете страни врз кое двете соседни земји ќе можат да продолжат да живеат заедно во иднина. ПРЕДЛОГОТ НА НИМИЦ Бидејќи станува збор за еден од десетиците предлози на Метју Нимиц, веројатно е дека Македонија и Грција ќе се однесуваат кон овие предлози како и досега – односно дека она што им одговара во предлогот ќе го прифатат и поздрават, а оние аспекти што повеќе ì одговараат на другата страна, ќе ги отфрлат. И досега двете влади се однесуваа кон “пакетите” на Нимиц како муштерии во самопослуга кои од пакетот ги одбираат само “артиклите” што им одговараат. Од друга страна, не постои човек на планетава кој може да понуди таков сет идеи кои истовремено ќе им одговараат и на Македонија и на Грција. За да биде изнајдено решение, двете страни ќе мора да прават компромиси и да прифатат нешта кои не им одговараат, односно јасно е дека решението треба да се бара во позициите на Скопје и на Атина и во нивно приближување, а не во некаква магична формула на Метју Нимиц. Во спротивно, овој процес ќе се влечка бесконечно долго, без да има перспектива да биде затворен, а во зависност од актуелната позиција на меѓународната сцена, де Грците, де ние, ќе сметаме дека во некој друг период ќе може да извлечеме подобар компромис. Овој сет идеи што го нуди Нимиц е повеќе или помалку рефлексија на актуелните политички ставови на Македонија и Грција и како тие гледаат на клучот за решението на спорот.  Од една страна, компромисното име што е предложено содржи географска одредница – најверојатно Северна Македонија – и во таа смисла повеќе ги респектира позициите на Атина, а од друга страна не задира во македонскиот национален идентитет, за што Македонија порача дека и е светост, за што нацијата и државата не се подготвени да се ценкаат, ниту, пак, некој може да има таков мандат. Клучот, пак, на преговорите, веројатно е опсегот каде сè ќе важи евентуалното договорено име, околу што двете страни имаат дијаметрално спротивставени гледишта. Грција бара тоа да биде едно име, кое ќе важи секаде и секогаш; Македонија, пак, сака тоа име да важи единствено во билатералната комуникација со Грција. МАКЕДОНСКАТА ПОЗИЦИЈА Она што е најважно во овој момент за Македонија е дека мора да постигне консензус меѓу власта и опозицијата околу идната стратегија за надминување на овој проблем. Нема збор дека и едните и другите сакаат да постигнат што поповолно решение за Македонија, но имаат различен пристап кон стратегијата што треба да се употреби во овој миг. Претседателот Црвенковски и опозициските партии сметаат дека по ветото во Букурешт, Македонија мора да ја промени досегашната стратегија базирана врз двојната формула, зашто политичките констелации се променети и  Македонија веќе не е таа на која не ì се брза да се изнајде решение. Истовремено, механизмот на одлучување во НАТО покажа дека меѓународните сојузи во кои имаме амбиции да станеме членки – НАТО и ЕУ – функционираат врз принципот на консензус, односно дека е безмалку невозможно грчкиот став да биде изолиран и да станеме земји-членки на овие сојузи наспроти волјата на Грција. Ова во вторникот во Охрид ни го порача и американскиот секретар за одбрана Роберт Гејтс, кој нагласи дека САД се разочарани што Македонија не стана членка на НАТО, но оти не постои друг начин за наше членство во НАТО, освен договор со Грција, бидејќи Алијансата функционира врз принципот на консензуално одлучување. ВМРО-ДПМНЕ и нејзините помали коалициски партнери сметаат дека  Македонија не треба да ја промени стратегијата и да се откаже од двојната формула и убедени се дека по ветото во Букурешт, Македонија не смее да манифестира слабост во преговорите со Грција. Со други зборови, за нив е поважно да се зачува националното достоинство, па макар и по цена на забавен прием на Македонија во НАТО и ЕУ. Обете позиции имаат своја логика и издржана аргументација. Она што е важно за државата е овие две концепции целосно да се усогласат и Македонија да настапува во преговорите со цврст консензус околу стратегијата. Ако продолжат преговорите во атмосфера на целосна недоверба, па и отворена кавга меѓу претседателот и премиерот, со двајца преговарачи во Њујорк , едниот што ги застапува ставовите на Владата, а другиот на Кабинетот на претседателот, тоа ќе биде отворена манифестација на слабост и национално неединство. Ова, без сомнение, Грција ќе го искористи до максимални граници, зашто во дипломатските битки умешноста е да се искористат слабите страни на противникот и тие да се ефектуираат во сопствена полза.  Јасно е дека клучот не е во пакетите што ги нуди Нимиц, зашто никој не може да нè принуди да прифатиме нешто што сметаме дека е недостоинствено. Треба да изградиме заедничка позиција на државниот, политичкиот и партискиот врв, таа да се изгради полека и без голема врева, а во никој случај “партизански” пред следниот “последен, финален и клучен” предлог на Нимиц , и со јасни ставови да се обидеме да извлечеме компромис кој сметаме дека е поволен и достоинствен. Во спротивно, оваа тема од клучен интерес ќе продолжи да биде полигон за партиска пресметка и политички маркетинг, каде што ќе почнат да се бараат предавници и вештерки, а ќарот од таа ситуација ќе го има Грција, каде што политичката елита постигна апсолутен консензус.