Заговор против Претседателот Киро Глигоров(1.)Истражувајќи го одново отворениот случај “атентат врз Глигоров”, донесуваме извадоци од книгата во која поранешниот јавен обвинител С.Џиков систематично, преку новински написи и стручни коментари ја гради својата теза од насловот

Пишува: Ставре Џиков

Атентат од непознати лица, извршен со “автомобил-бомба” врз претседателот Киро Глигоров, во 9:45 часот, во непосредна близина на хотелот “Бристол” на ул. “Македонија” во Скопје, главен град на Република Македонија, вторник, 3 октомври 1995 година. Тоа е телеграфско известување за злосторството што е извршено врз претседателот Глигоров. Има многу мотиви за сериозно размислување и да се пишува за несекојдневниот тежок криминален настан што се случи врз првата политичка личност во нашата земја. Има повеќе неодговорени прашања по извршениот обид за убиство на Претседателот на државата. На прашањата за тоа кои се мотивите и целите на инспираторите, нарачателите и непосредните извршители на злосторничкиот чин, до денес нема одговор од Јавниот обвинител на државата, како најповикана личност во гонењето на извршителите на тешкото криминално дело. Наедно се поставува мошне важно, суштинско прашање како функционирала правната држава. Првенствено тоа се однесува на Обвинителството, како правосудна државна институција најповикана според Уставот, судот, како и институциите Парламент и Владата со ресорното Министерство за внатрешни работи. Атентатот врз претседателот Глигоров е исклучителен настан во поновата историја на македонскиот народ што ја потресе државата и ги вознемири сите граѓани во земјата, зашто извршениот напад врз претседателот Глигоров е и директен напад врз самата држава со загрозување на нејзиниот уставен поредок и воопшто безбедноста на Република Македонија. Во тоа време, во демократските институции на државата до 1998 г. доминантна политичка сила и партија на власт, како што е познато, беше Социјалдемократскиот сојуз на Македонија – СДСМ, што ја предводеше Бранко Црвенковски. Таа доминираше со својата пратеничка група во Парламентот и неа ја претставуваше претседателот на Парламентот, Тито Петковски, претставник на СДСМ. Во Собранието на Република Македонија постои Постојана анкетна комисија за заштита на слободите и правата на граѓанинот. Неа ја водеше претставникот на СДСМ, Туше Гошев, во периодот од 1994 до 1998 г. Од 1992 до 1994 г. Туше Гошев беше министер за правосудство. Партијата на власт СДСМ ја управуваше и контролираше Владата, како владејачка партија, при што нивниот лидер Бранко Црвенковски беше претседател на Владата од 4 септември 1992 до 27 ноември 1998 г. На претседателските избори во октомври 1994 г., како кандидат на СДСМ и на коалицијата “Сојуз за Македонија”, Киро Глигоров вторпат беше избран за Претседател на државата на општи избори. Претседателскиот мандат на Глигоров му заврши на 19 ноември 1999 г. и на претседателската функција е избран Борис Трајковски. СДСМ влечеше политички потези во Парламентот и во Владата, а како последица на тоа се донесуваа одлуки во Парламентот со кои не се бараше извештајност, информираност и отчет од тогашниот министер за внатрешни работи проф. д-р Љубомир Фрчкоски и од јавниот обвинител на Република Македонија, Стеван Павлевски. Лидерот Бранко Црвенковски и партијата СДСМ повеќе години тактички маневрираа во Парламентот за да ја избегнат моралната и политичката одговорност пред судот на јавноста и граѓаните, бранејќи се од политичките противници, новинарите и јавноста дека атентатот, наводно, се сведува само на политички маркетинг. Која беше пораката на Бранко Црвенковски и СДСМ со одземањето на уставната и политичката моќ на Парламентот и воспоставувањето “молк” за атентатот, којшто претставува класичен политички терор и заговор против поранешниот претседател Киро Глигоров и македонската држава? Кон господин Киро Глигоров и другите жртви при атентатот во својство на оштетени, тие и државата, министерот на полицијата, обвинителот и судијата не ги применуваа законот, владеењето на правото и правдата. Со таквиот недржавнички пристап кон атентатот, тогаш владејачката партија на власт СДСМ покажа дека нема политички интерес да почне да функционира правната држава и со тоа да ги заштити жртвите како последица на теророт и да го разоткрие злосторството. Мемоарскиот запис на Киро Глигоров упатува на критика на неговите сопартијци поради невниманието и недовербата што ја имаат кон него. Тоа се гледа особено на крајот на неговиот дневнички запис: “… Тогаш имаше некоја верзија дека, можеби, тоа е поврзаност со некаква ‘албанска мафија’, дека таа работела во Австрија и во Германија, и го запрашав министерот Чокревски: ‘Што стана со она што ме известивте, дека трагате по таа мафија, дека, можеби, оттаму потекнува оваа работа?’ Тој малку се збуни, се сврте накај мене и ми одговори: ‘Знаете што, претседателе, шефот на Комисијата за таа работа не знае’. Тогаш мене ми стана јасно дека во случајот на атентатот врз мене ја нема онаа потребна отворена соработка и доверба, а без што ваквите случаи не можат да се разрешат”. На страниците на книгава се прави скромен обид со записи на новинари, мислења на учени луѓе од правната наука и со документацијата со која се располага фактографски и хронолошки да се претстави функционирањето на највисоките и, според Уставот, најповиканите институции во државата кои треба да ги заштитат жртвите на грозното злосторство. Носители на високите државни функции, во случајот на Киро Глигоров, го забораваат професионалниот кодекс на однесување и постапување, со благослов на политичарите тие ја избегнуваат моралната и политичката одговорност и создаваат пасивен однос што битно ќе влијае во разоткривањето и расветлувањето на атентатот. На пошироката читателска јавност, како и на правната јавност, на увид им се става ракописот со сета критичност на просудување во насока кон тоа како и дали функционира правната држава и како првите државни репрезенти гледале и се однесувале кон атентатот врз Киро Глигоров, поранешен Претседател на Република Македонија