Лоу Јинг е 20-годишна девојка чија слава во шоуто „Ангел на истокот“ (киенска варијанта на избор на аматерска ѕвезда) го предизвика гневот на кинеските расисти

Она што и’ се случува на девојката последните месеци, придвижи голема јавна расправа во најнаселената држава во светот околу расниот и националниот идентитет на Кинезите. Лоу Јинг потекнува од Шангај, и како што пренесуваат тамошните медиуми и кога зборува мандарински и кинески, во нејзиниот говор силно се чувствува шангајскиот дијалект. Но често ја прашуваат како толку добро го зборува кинескиот јазик, на што таа одоговара едноставно – бидејќи е Кинеска. А прашањето доаѓа, затоа што таа има црна кожа. Таа живее само со мајка си која е Кинеска, а нејзиниот биолошки татко кој никогаш не го запознала е Афроамериканец. Тоа досега не и’ претставувало особен проблем, но откако се пријавила на телевизиското шоу за избор на талент и почнала да ги освојува симпатиите на гледачите, добивајќи ги епитетите „темно чоколадо“ и „црн бисер“, нејзината појава предизвика голема полемика во кинеското општество. На бројните кинески итнернет-форуми, огромен бил бројот на невкусни и навредливи коментари за нејзината „бесрамна појава на националната телевизија“. Многумина истакнувале дека нејзиниот темен тен не дозволува таа да биде сметана за привлечна на традиционален кинески начин. Други тврделе дека таа не може да се смета за вистинска Кинеска и дека не смее да претствува во јавноста еден така значаен кинески град како што е Шангај. Дури имало пораки „да исчезне од Кина“ и дека „таква каква што е (се мисли на тенот на кожата), не требала никогаш ни да се роди“.Нејзините професори од факултетот за телевизиски уметности на Шангајската драмска академија, пак, се разгневени од масовната ксенофобичност предизвикана од појавата на младата Јинг.„Како што Кина продолжува да се отвора кон светот, вакви нешта се’ почесто ќе се случуваат. Тоа е дел од процесот на интернационализација и ни останува надежта дека Кинезите, вклучувајќи ги и веб-активистите и оние со екстремни гледишта, ќе ја прифатат вистината дека постојат луѓе кои се раѓаат со мешање на расите“, изјавил Дејвид Цвејг, професор по хуманистика и општествени науки на Хонхоншкиот научно-технолошкиот универзитет.Сега Лоу Јинг се присетува дека кога била малечка, другарките биле убедени дека таа има потемна кожа затоа што јадела многу темно чоколадо или затоа што премногу во исхраната користела сос од соја. Дури и баба и’ измислила приказна за нејзиното прашање, дека мајка и’ додека била трудна земала традиционални кинески лекови. Дури на 16 години ја дознала вистината за нејзиниот татко. Таа сега се чувстува многу непријатно и размислува да замине за Њујорк, каде што би студирала меѓународна и надворешна политика.Во американските медиуми кои ја третираа оваа појава во Кина, државата која најбрзо економски се развива и претставува голема конкуренција на САД, се забележува дека уште во 70-тите години на странците во Кина им беше главно забрането да живеат. Во Кина официјално постојат 56 етнички групи, а на најбројната Хан, и’ припаѓаат 92 отсто од милијарда и 350 милиони луѓе. Интересно е што кога ќе се роди дете, родителите се должни да ја впишат и неговата етничка припадност, но не постои категорија за дете од етнички или расен мешан брак. А според податоците од шангајските власти, во периодот од 1994 до 2008 г. во просек секоја година се склучуваат по три илјади мешовити бракови повеќе од претходната. Но, очигледно предрасудите остануваат неизменети. За оваа загрижувачка појава за Кина, сведочи и жестоката расправа што во 2008 г. се водеше околу настапот на Динг Хуи во одбојкарската репрезентација. Повторно проблемот беше што тој потекнува од африканско-кинески брак. Тој сепак на крајот настапи за кинеската репрезентација, иако протестите и критиките на расистите не стивнуваат ни денес. Научниците од општествените науки, сметаат дека иако Кина го нема „белечкото“ расистичко искуство во смисла на освојување други континенти, таа се ширела и се наметнувала во соседството. Таквото нејзино дејстување трае со векови, а низ илјадниците години на оваа цивилизација, таа често и се самоизолирала, па и кинеското име за државата описно значи „централно царство“, што го обајснува создавањето на менталитетот на Кинезите како народ кој себеси се доживува како центар на светот.