Еве уште една лекција од школата за финансиска гимнастика што Методија Смиленски непречено ја практикуваше во Македонија преку многубројните негови фирми во земјава и во Австрија, а се разбира со безрезервна поддршка на властите, особено на двоецот – тогашниот премиер Љубчо Георгиевски и тогашниот гувернер Љубе Трпески.

ШТО СЕ МОЖЕ ДА ОТКРИЕ ЕКСТРАДИЦИЈАТА НА СМИЛЕНСКИ? (2)

Еве уште една лекција од школата за финансиска гимнастика што Методија Смиленски непречено ја практикуваше во Македонија преку многубројните негови фирми во земјава и во Австрија, а се разбира со безрезервна поддршка на властите, особено на двоецот – тогашниот премиер Љубчо Георгиевски и тогашниот гувернер Љубе Трпески.

Во оваа приказна од 2001 година се јавува една текстилна фирма од Штип, „Текстил инвест“, чии основачи се С. Георгиевска и Игор Смиленски. Првиот основач најверојатно е сопругата на Љубчо Георгиевски, Снежана, а вториот е син на Методија Смиленски. Се почнува со барањето кредит на „Текстил инвест“ од „Македонска банка“ од 2,5 милиони долари. Банката нема слободни средства и бара пари од ЛХБ-банката од Франкфурт. Се разбира, германската банка бара гаранција, а „Македонска банка“ бара гаранција од Народна банка на Македонија. Оваа, пак, како и во претходниот случај со 20-те милиони долари, без проблем ја издава гаранцијата. Во случајов и НБМ е покриена со гаранција спрема нив издадена од ЕСМ (тогаш директор Ламбе Арнаудов), од Јавното претпријатие за станбен и деловен простор (тогаш директор сопартиецот на Георгиевски, Илија Китановски) и од „Табак осигурување (тогашна директорка Весна Таковска, снаа на тогашниот премиер). Значи, НБМ издава гаранција на ЛХБ, ама не на 2,5, туку на 5 милиони долари. Како гарант се јавува и банката „Експорт-импорт“на Смиленски.

Клопчето понатаму оди вака. „Македонска банка“ ги добива парите и на „Текстил инвест“ му одобрува кредит од 2,5 милиони долари. Во овој момент се јавува австриската фирма на Смиленски, познатата „Макотрејд“, која во меѓувреме издала фактура во вредност од 2,5 милиони долари за испорачан памук на „Текстил инвест“. До денес никој не докажал каде е памукот. Се разбира, „Текстил инвест“ издава налог до „Македонска банка“ парите да не ги префрлува на нејзина сметка, туку директно на нерезидентната сметка на „Макотрејд“ во Македонија, која, погодувате, е токму во банката „Експорт импорт“. Претпоставка е дека и овие пари во кеш се подигнати во Скопје, токму од Смиленски.

Значи, потрошени се 2,5 милиони долари. Каде се преостанатите 2,5 милиони долари, за кои државата издаде гаранција? Повторно се јавува уште една фирма на Смиленски, овојпат македонска, „Агропродукт“ од Богданци, која добива фактура од 2 милиони долари за вештачко ѓубриво од – „Макотрејд“.

Партиите на ист начин, од истата нерезидентна сметка во Скопје, се изнесени. Нејасно останува во кој дел од лавиринтот исчезнуваат 500 илјади долари и шемата на распределбата на парите помеѓу учесниците на оваа финансиска трансакција вредна околу 4,5 милиони долари, буџетски пари. Во меѓувреме, како што дознаваме, „Македонска банка“ си ја наплаќа гаранцијата вредна околу 2 милиони долара издадена од „Табак осигурување“, а за тоа веќе била подготвена и кривичната пријава против Весна Таковска.

Уште едно потсетување. И оваа распределба на цели 5 милиони долари се изврши во 2001 година, кога во Македонија се водеше војна.

А.Д.