Американскиот лингвист, филозоф и политички активист Ноам Чомски изнел седум, како што наведува брилијатни примери на иронијата на американската политика, пренесува Н1. Познат по своите критички ставови кон надворешната политика на САД и современиот капитализам, Чомски на својот сајт навел седум примери кои говорат за моменталната состојба на американската политика.

Текстови од 2007-ма година за „военото јакнење на Народна Република Кина“ – Пентагон потврдил дека Кина го засилила својот потенцијал со нови 400 проектили, кои би можеле да носат нуклеарни боени глави. Дошло до расправа за да се утврди дали Кина сака да го освои светот или пак можеби во прашање се погрешни бројки, или пак нешто трето? Нешто сепак треба да се објасни. Колку нуклеарни проектили поседуваат САД? Отприлика 10 илјади, а Кина има 400. Ова докажуа дека Кинезите сакаат да го освојат светот. Доколку внимателно се читаат медиумите, причината поради која што Кина ја засилува својата одбранбена сила не е толку познатата агресивност на Пентагон, туку тоа што Америка со секој нов ден е се поспособна да ги лоцира и уништи целите кои сака, и тоа со софистицирана техонологија каде и да се наоѓаат овие цели, наведува Чомски. Тој прашува – која во случајов сака да го освои светот? И одговара „Секако, тоа се Кинезите!“. Бидејќи од оној момент кога САД завладеале со светот, тие се обидуваат да го освојат. Принципот „ние го поседуваме светот“ е едноставен и може да ги објасни сите расправии за надворешната политика на САД.

Може ли да се сопре милитаризацијата на вселената? Изгледа дека може, и само поради тоа што САД се единствените кои инсистираат на тоа. Целиот светот се противи, највеќе поради тоа што е исплашен. САД веќе далеку стигнаа во овој пголед. Иако останатите земји и не сонуваат за апсолутна надмоќ и надзор над целиот свет и заостануваат зад Америка, без сомнение ќе реагираат. Постојат многу меѓународни договори со кои се регулираат вселенските истражувања и се поддржани од страна на целиот свет, а кои САД се обидуваат да ги оспорат. Како на пример Договорот за надатмосферскиот простор, кој забранува распоредување на оружје во вселената. Тој договор го потпишале сите земји во светот, па и САД. Се уште никој не се обидел да постави било како вид на наоружување во просторот над атмосферата. Сите го почитуваат договорот, бидејќи ако некој го прекрши, тоа веднаш ќе се открие. Усвоен е во 1999-та година на Генералното собрание на ОН, со 163 гласа „за“, ниеден „против“ и два „воздржани“ – САД и Израел.

Глобализацијата ја спроведуваат моќните влади, особено онаа во САД. Која ги присилува помалите народи да потпишат трговски и останати договори, кои нив „ќе ги загушат“, а на големите корпорации ќе им ја олеснат доминацијата над економијата на земјите ширум светот, и тоа без никакви обврски или одговорност кон нивните народи.

САД се уште на воените хеликоптери им даваат имиња според жртвите на геноцидот. Никој не смее да се пожали на имињата како што се Блекхок, Апачи или Команчи. Замислете каква би била реакцијата доколку германското Луфтвафе на своите воени хеликоптери им даваше имиња како Ром или Евреин. Мислам дека луѓето тоа веднаш би го забележале.

Доколку нешто е добро или лошо за нас, тогаш тоа е добро или лошо и за другите. И од оваа премиса следи дека доколку за Куба, Никарагва, Хаити и останатите земји е погрешно да го бомбардираат Вашингтон или Њујорк, тогаш е погрешно и кога Вашингтон и Рамсфелд го бомбардираат Авганистан (под апсурден изговор“. Сите тие би требало да се изведат пред меѓународниот суд за воени злосторства.

Да претпоставиме дека на пример Кина (која има голем проблем со пушењето) би изградила воена база во Колумбија. Од каде лесно воено би делувала и ги надгледувала полињата со тутун во Кентаки и Северна Каролина, со намера со хемиско оржује да ги уништи американските насади кои се смртоносни за многубројниот кинески народ. (Чомски алудира на борбата против дрогата која САД ја водат во средна и јужна Америка)

За САД најголема грижа се Иран и неговото неспорно влијание во централна Азија. Тоа е единствената причина поради која директно го помагаа Ирак во последната фаза од ирачко-иранската војна, а што имаше влијание и на исходот од самата војна. Вашингтон продолжи активно да му се додворува на Садам Хусеин, се додека се вклопуваше во нивните планови. Љубовта помеѓу САД и Садам пукна во август 1990-та. Американскиот страв од Иран влијаеше на одлуката да се поддржи Садамовиот напад над населението во јужен Ирак во март 1991-та. САД отсекогаш стравувале од влијанието на Иран.А тоа, според нив, е речникот кој често се користи во последно време за успешните револуции – „закана за стабилноста на регионот“. Вистината е сосем поинаква: Иран би можел да го поттикне процесот на демократизацијата, кој би ја урнал диктатурата од која САД зависи на големо, а која го покорува населението на целиот Блиски исток./крај/мф/бс