Весникот на Светата столица, ватиканскиот Ossevatore Romano направил своевиден полусериозен прирачник за добра музика, според кој најдобар е албумот „Револвер“ на ливерпулските „бубачки“ од 1966 г.

Познато е дека папата Бенедикт XVI дозволи да се внесе во Ватикан пијанино на кое го свири Бах а кога патува носи со себе iPod на кој го слуша Моцарт.Меѓутоа весникот за кого италијанските медиуми велат дека е многу близок до него, се решил да направи листа на посовремена музика, поточно евергрини и класици на поп музиката, иако католичката црква се’ уште има цврст став по ова прашање, сметајќи ја за забава што не е најблиску до христијанските сфаќања.И весникот сам го нарекува „полусериозен прирачник за добрата музика со десет музики заповеди“ или како што стои во коментарот – „се наведуваат плочи без кои не се може, заради опоравување на исцрпените слушни органи ка медиумскиот човек“. Според оваа листа прв е „Револвер“ на легендарните Битлси бидејќи „означувал јасна граница со претходното производство и е репер за современата лесна музика, а некои од песните како да се компонирани вчера“. Втор е Дејвид Крозби со „If I could only remember my name“, кој за весникот претставува хипи манифест на генерацијата од Вудсток, кој Крозби го потпишува правејќи го со помош на Џони Мичел, Џери Гарсија и Нил Јанг.Трети се Пинк Флојд со „The dark side of the Moon“, кој кај папиниот весник се избори за висока позиција затоа што има неверојатен комерцијален успех десет години одржувајќи се на топ-листите а музиката на него е напорна за создавање и експериментална.Следува Флитвуд Мек со „Rumours“, која Ossevatore ја смета за интригантна смеша од блуз со најдобрите звуци англиски и американски поп, која не го отфрла ниту кантрито.  „Силата му е во вкусната и успешната комбинација на акустични и електрични инструменти“, забележува весникот. Петтото место го дели Доналд Фаген со „The Nightfly“ и „Thriller“ на Мајкл Џексон. Албумот на Фаген објавен во 1982 г.  која според ватиканскиот „музички уредник“ е плоча која никогаш не го постигнала вистинскиот комерцијален успех, но е задолжителна за сите почитувачи на овој жанр. Според Osservatore албумот на Џексон „само до некаде може да биде вбројуван  ви ткн. блек музиката, бидејќи Џексон уште претходно ја започна постапката за постапно побелување“ а овој албум е ремек дело на поп кралот, токму поради иновативното разорување на тогаш веќе стереотипната шема на „црнечката музика“.Втората половина од „десетката“ ја почнува Пол Сајмон со „Gracelend“, момент на официјалното појавување на она што се неинветивно се нарекува светска музика. „Две години порано Пол Сајмон налетал на плоча со црнечка музика од јоханесбуршките гета. Таа толку го обземала што отишол таму сам да истражува да ја дофати звучноста на локалните музичар“, пишува весникот.Седми се наведени ЈуТу со албумот „One (Achtung Baby)“, меѓутоа Ossevatore Romano не го споменува вистинскиот наслов, туку само наведува дека песната „Оnе“  е најуспешната меѓу 12-те песни од албумот, коментирајќи дека електрониката влегува силно во звукот на бендот што го предводи Боно Вокс.Осми се Оејзис со „(What’s the story) Morning glory?“ од 1995 г., а во текстот браќата Галгер се наречени деца од работничката класа кои со овој албум направиле мало ремек дело.Третиот католик по ред во списокот на најдобри музички остварувања на Ватикан е Карлос Сантана. Тој, според весникот донесува автентично достоинство на дуетите, со кои се афирмираат заради пазарот, но се нагласува и дека „времето работи за оно кој навистина знае да свири“. И десеттата музичка заповед на Светата столица е целиот авторски опус на Боб Дилан. За него се вели дека поетското значење кој честопати зафаќа од визионерството а по неговото обраќање во христијанството и во месијанство. Но исто времено Osservatore Romano му го припишува и „големиот грев“ со што им отворил пат на цели генерации кантавтори од типот „ував текст во три ноти“.