Без ниту една политичка партија што ќе го поддржи, 39-годишниот Макрон, поранешен инвестициски банкар и поранешен министер за економија, може да стане најмладиот претседател на модерна Франција.

Неговиот профил е инсајдерски, но неговата политика е аутсајдерска. Ако Макрон успее да стане претседател, неговиот прв предизвик ќе биде да го продаде производот што во голема мера е непознат за речиси сите – себе си!
Во последните денови пред претседателските избори во Франција вчера, Емануел Макрон газеше по снегот на планините во близина на границата со Шпанија, на крајот од неговата предизборна кампања, во близина на малото село каде што баба му и дедо му некогаш живееле, Алиса Џ. Рубин во „Њујорк Тајмс“ го започнува портетот на претседателскиот кандидат.
Во исклучително тесната трка, ова беше неверојатно место за завршна кампања на еден кандидат, каде што има малку гласачи. Подоцна Макрон ова го опиша како „аџилак“ за да ја покаже својата човечка страна, како одраз на неговата врска со „terroir“ – местото од личната биографија – на што француските гласачите би можеле да се уловат.
Овие избори се референдум за иднината на Европа. На екстремната десница Марин Ле Пен се заканува Франција да ја изнесе од Европската унија. Спротивно на тоа, Макрон е фанатично проевропеец и се портретира речиси како на анти-Ле Пен.
Пред вчерашните избори Макрон и Ле Пен беа премногу блиску на анкетите. Но, тој беше охрабрен од фактот дека повеќе од половина од француските гласачи се изјаснија за кандидати различни од тие што доаѓаат од традиционалните, големи политички партии.
Независниот Макрон започна ново политичко движење, En Marche!, што значи „Напред“ или „Понатаму“, кое се полни со подржувачи од двете страни на политичкиот спектар. Тој ја става на коцка неговата постпартиска филозофија што се совпаѓа со националното расположение.
Но најпаметното дете во класот не е секогаш оној кој победува. Иако тој веќе се има проверено во речиси секоја област потребна за успешна кариера меѓу француската елита, Макрон всушност нуди промени што ќе ги оттргнат стравовите во Франција.
Во вториот круг од изборите Ле Пен ќе биде политичкиот чувар на зачувана или обновена носталгична (критичарите велат старомодна) визија на Франција и политичарката која го оживува национализмот и е заговорник на антимуслиманските чувства. Таа го прошири нејзиното движење со критика на глобализацијата – Европската унија, губењето на француските работни места и приливот на мигранти.

Сам против естаблишментот
Макрон е кандидат кој е противник на естаблишментот. Тој ги напаѓа светите крави – пензиските бенефити, заштита на вработените – но со едното око е свртен кон создавање на Франција поотворена за бизнисот, а воедно тврди дека ќе ја зачува нејзината социјална сигурност. Многумина се прашуваат дали тој навистина ќе биде во можност да ги направи и двете работи во исто време.
И покрај политичките ризици, Макрон со гордост ја подржа непопуларната Европска унија, и проповедаше толеранција кон имигрантите и муслиманите кои никогаш не биле сакани во Франција, а уште помалку по терористички напади во 2015.
Сепак, тој успешно допре до многу гласачи, и покрај тоа што е „неидентификуван политички објект“, како што го опиша Pascal Perrineau, професор по политички науки на Sciences Po во Париз.
– Ова е човек кој, секако, ја започна својата кариерата во Социјалистичката партија, но тој вели дека не е центрист – вели Perrineau. Сепак, „тој е, како што вели тој, и од десно и од лево, а тоа е изум што нашето политичко семејство не го видело порано“.
Посетата на Бањер де Бигор – речиси четири години откако бабата на Емануел Макрон умрела – беше шанса за кандидатот дополнително да се дефинира. Воедно, и искрено и стратешки, екскурзијата беше обмислена да го прикаже како некој кој има корени во „реалната“ Франција, земја на селата и работливото рурално население.
„Ова патување буди спомени, мојата сакана баба и дедо ми ме одгледуваа со години во Бањер де Бигор, да одам, да трчам, да учам како да возам велосипед, да се скијам, да бидам вкоренет во нашата земја“, рече тој пред насобраните 5.000 луѓе.

Брижит и Емануел Макрон

Претприемач со либерален дух
Роден и израснат во Амиен, околу 112 километри од Париз, Макрон е најстар од трите деца. И двајцата родители се доктори. Посетувал парохиско училиште основано од Језуитите. Кога имал 15 години, тој ја сретнал Брижит Троње, наставничка по француски јазик и драма во која се вљубил. 24 години постара од него, таа се обидела на почетокот да го обесхрабри, но тој бил одлучен и на крајот таа била освоена.
Во документарецот емитуван на телевизијата „Франс 3“, таа се сеќава на годината кога отишол да го заврши средното училиште во Париз, во престижната „Lycée Henri IV“. „Тој ми се јавуваше цело време“, раскажа таа. „Ние трошевме часови на телефон. Малку по малку, тој го кршеше мојот отпор на начин кој беше неверојатен – со трпение“., вели Брижит Троње
Таа на крајот се разведе од нејзиниот прв сопруг и татко на нејзините три деца. Едно од нив, ќерката, работеше во кампањата на Макрон. Ученикот и неговата учителка стапија во брак во 2007.
Нивната љубовна врска е вид на смелост што го дефинира животот и кариерата на кандидатот за претседател. Неговата пат, неговиот фокус и неговата подготвеност на прескочи во земја каде што успехот се гради чекор по чекор го прави повеќе да личи на претприемач, на кои тој им се восхитува, отколку на типичен политичар.
Завршувањето на врвни школи, како што се Sciences Po и the École Nationale d’Administration, му овозможија на Макрон да добие посакувано место во елитното тело за ревизија во Министерството за финансии пред да замине да работи во инвестициската банка Rothschild & Company.
Иако знаел малку за инвестициското банкарство, за четири години во банката Емануел Макрон бил унапредуван од директор до извршнен директор. Тој заработил речиси 2,9 милиони евра во тие години, според пријавените приходи кога бил министер за економија.
Bо 2014 година, на 36 години, тој бил назначен за министер за економија од сегашниот социјалистички претседател на Франција, Франсоа Оланд. Негово значајно достигнување било усвојувањето на она што стана познато како Макронов закон, некаква низа на економски политики главно дизајнирани за да се намали бирократијата и пазарот да стане пофлексибилен.
Тие кои тесно соработувале со него, и во владата и во приватниот сектор , се речиси подеднакво импресионирани од неговиот начин на разбирање и посветеност, иако понекогаш останувале изманипулирани.
Франсиз Веркаме, член на централно-десничарска унија на демократите и независните, има малку пподруго мислење за него, вели „не сакам да кажам дека тој е нечесен, бидејќи тоа не е вистинскиот израз, но, за некој кој доаѓа на приватна средба и вели: „Ова е добро“, а потоа доаѓа на јавен собир и не ве поддржува и не ја објаснува причината, не е достоен претставник на Републиката“.
Идејата за тоа што претставува Макрон како кандидат – нов амалгам на пробизнисот и поборник на социјалната помош, со еден оптимистички поглед на иднината на Франција – често се чини дека повеќе инспирира отколку самиот Макрон.
Тој е критикуван дека е технократ, апстрактен, и дека понекогаш има недостаток на емпатија.
Една епизода минатата година за време на посетата на еден настан во јужниот дел на Франција кога Макрон беше прекинат од страна на 21-годишен активист на синдикатот во црна маичка , се чини дека симболична.
Младиот човек довикна на убаво облечениот поранешен банкар дека тој нема „ниту денар да плати за костум како неговиот“.
Макрон одговори: „Најдобар начин да се плати за одело е да се работи“.
„Јас работам од 16 годишна возраст“, човекот возврати, и како што народот вели, му го покажа на Макрон неговото место.
Политичките предлози на претседателскиот кандидат се нападанати како нејасни и тешко се дефинираат политички, особено за земја која размислува во поглед на политиките строго лево и десно. Но, за другите, тоа е привлечното кај него.
За ЕУ

Жак Атали, економист, писател и долгогодишен советник на француските политичари, изјави дека голем број на идеи на Макрон беа фалсификувани во работата на престижната економски непартиска комисија што е формирана од десноориентираниот претседател Никола Саркози.
– Идејата за таа Комисија беше да работи независно од левите или десните, или од двете страни, но таа не направи ништо – рече Атали, кој беше претседател на комисијата. Прифаќање на двопартиска соработка може да резултира со тоа што ниту една страна нема да има доверба во него.
– На свој начин, левите не веруваат во него; на нивен начин, десните не веруваат во него – вели Фредерик Мартел, добро познат писател за политиката и културата, кој исто така е домаќин на популарната радио програмата на „France Culture“.
Сепак постојат многу луѓе кои му веруваат, особено меѓу урбаните, образовани и релативно млади луѓе.
– Тој има некој вид на слободен дух, кој може да се види во изборот што тој го прави – вели Амели Кастера, долгогодишна пријателка на Макрон, која студирала со него на École Nationale d’Administration и сега се наоѓа на висока позиција во АКСА, француски осигурителен гигант.
„Тој ја има слободата што доаѓа од неговата верба во својата судбина“, рече таа.