Партијата ДОМ испрати писмено соопштение во кое бара стопирање на активностите и ревизија на концесиите за рудниците Казандол и Иловица.

„ДОМ е против отворање цела дузина рудници во Македонија – од Петрошница во Старо Нагоричане, преку Плавица во Пробиштип, па во Кочани, Струмица, Делчево, се до Казандол во Валандово. Тоа е неодговорно кон граѓаните и нивното здравје, зашто сите тие планирани рудници за злато, бакар и сребро се површински, со мало количество метал во земјата. Тие се „рудници на смртта“ – работат со цијанидни и сулфурни раствори во отворени базени по планините, загадувајќи се живо околу себе. Посебна трагедија е што целиот тој источен појас е одамна стратешки насочен кон земјоделие и туризам. А сега им се нуди опустошена природа, уништени полиња и животен век од 40 години. Тоа е недозволиво“,стои во реакцијата на оваа партија.

Притоа се оценува дека најитно треба да се решат рудниците Казандол, Валандовско и Иловица, Струмичко, кои веќе добиле концесии од Министерството за економија и се градат.

„Бараме стопирање на активностите и итна ревизија на нивните концесии. Основа се барањата на граѓаните во сите засегнати општини преку протести и референдуми. Аргументи се изиграната процедура за информирање на јавноста, лажното претставување на божемни странски инвеститори и скандалозните студии за оценка на влијанието врз животната средина“, велат од ДОМ.

Борбата против опасните руднициспоред нив  треба да оди преку ревизија на овие студии за животна средина. Убедени се дека, не само што државата не треба да плаќа пенали, туку други треба да и платат отштета.

„Многу е интересна студијата за рудникот за бакар Казандол.Во неа детално се објаснети технолошките постапки и нивното штетно влијание: 1) рударските активности со минирање, кои произведуваат прашина, бучава и вибрации, се посебно опасни зашто ова е „еден од сеизмички најактивните региони во Македонија“ со „најсилните земјотреси во поширокиот регион“, што може да доведе до лизгање на земјиштето, пукање на браните и излевање на отровните материјали во полето и градот; 2) копање базени, работењето со сулфурна киселина, екстракција и електролиза предизвикуваат „со сигурна веројатност“ загадување на почвата, на атмосферските и подземните води во „многу долг период“, преку „инцидентни истекувања“; 3) се создава отпад од шут, обоени метали, минерални суровини, масла и течни горива „со сигурна веројатност“ во „многу долг период“; 4) се предизвикува загуба на вегетација и живеалишта што е „нереверзибилно“; 5) доаѓа до физички промени на пределот „со сигурна веројатност“ и „нереверзибилно“.

Исто така, во студијата чесно е наведено дека постои веројатност за вонредни состојби, хаварии и инциденти, како поплава, пожар, експлозија, истекување на хемикалии и сл. Но, изненадувањето доаѓа на крајот од Студијата, кога консултантската фирма, заклучува дека независно од сите споменати и очекувани ризици – „изградбата и работата на предложениот комплекс се сметаат за ОПРАВДАНИ, бидејќи… нема да предизвика значителни влијанија врз биолошката разновидност и пределот и врз еколошкиот интегритет во поширокото подрачје“!!!

Не помалку интересна е студијата за рудникот за злато Иловица. И тамуе заклучокот е позитивен и смирувачки, со препорака да се прифати проектот. Како да не се работи за лужење со цијаниден раствор во базен без никаква заштитна обвивка, среде Струмичко Поле. Како да се заборава дека постои и процес на амалгамација со жива, дека талогот од флотацијата содржи кадмиум, олово и арсен, дека целиот токсичен материјал што ќе се собере во текот на работењето ќе биде цел рид од 250 милиони тони, дека сето тоа ќе се разнесува во воздухот, водите и почвата. Се запоставува и опасноста од попуштање на браната од токсичното езеро, како што беше случај со рудникот Саса во 2003 година. На консултантите не им е важен ни проблемот со водоснабдување на рудникот, кој „голта“ 5.700 м3 вода дневно. Планирано е да им ја земе на жителите од Босилово, кои се снабдуваат од акумулацијата, но ни тоа нема да биде доволно, зашто годишните потреби на рудникот се 2 милиони кубни метри вода, додека во акумулацијата има само 0,5 милиони “, објаснуваат од ДОМ:

Според нив очигледно е дека некои консултанти си ја погазиле стручноста и професионалноста, па ваквите студии за оценка на влијанието врз животната средина ги третирале само како „тезга“ и формалност. А се работи за суштински документи, кои треба да бидат непропусна брана за еколошки штетни проекти.