Маестро Мориконе не’ удостои со неговото присутво. Концертот беше величествен, монументален и вонсериски музички настан во сосема соодветен амбиент.

Антички театер, Охрид. Влегување во 20 часот. Почетокот е најавен за 21. Проблеми со ненумерирани седишта, стани, премести се, па пак стани… Дами и господа со лесна гардероба, шлицеви, деколтеа, голи рамења, пак стани-седни. Заладува. Тројцата претседатели пристигнуваат навреме, а сепак се доцни со почетокот 30 минути. Хорот и оркестарот се веќе на бината. Пред бината и наоколу Римско антички воини и воинки со факели. Тие се потопло облечени, со панцири и скуталиња. Го чекаме големиот (мал по раст) Мориконе… Но, уште не! Најпрвин “професорот” Џорлев со осмоодделенски поздравен говор преполн со квазипоетски синтагми, метафори и зборовни украси од типот, вечна, фантастична, вселенска, света, преубава, прекрасна, божја, традиција, па уметност, па култура… па сето тоа извесна водителка го повторува на лош англиски акцент… И сега Мориконе!?… Пардон, сега од името на артистите (Џорлев зборуваше од името на музичарите) Дејан Лилиќ ни крив ни должен со нешто поартикулиран, но сепак речиси излишен текст (нормално со истиот водителски англиски)… А сега големиот Мориконе… Но фестивалот се уште не е официјално отворен. Како последен говорник е најавен Џорџо Иванов, како што Енио го ослови македонскиот претседател малку подоцна, со текст за кој постои основано сомневање дека не е негов, но, и исто такво сомневање дека и тој што му го напишал е недоветен и лош компилатор на потрошени и бајати метафори, срочени без здрава логика и духовен потенцијал, ама и тоа бидна, конечно: “Го прогласувам фестивалот за отворен”!Сега е веќе 22:15 часот. На некои од подразголените гости (особено гостинки) веќе им се тресат вилиците од студ, а богами еден пар и си замина.Финалменте Enio Moriccone, аплауз силен, громогласен, искрен, за разлика од оној претходниот, млак и сремежлив.

„Беше еднаш во Америка“, со тема од овој филм на Серџо Леоне почнува концертот. Потоа уште една тема од истиот филм, па потоа од „Синема Парадизо“, ама следната не ми е позната! Јас кој и професионално се занимавам со филмска музика не ми текнува од кој филм беше… и на следната не бев сигурен… а програмчиња немаат отпечатено… За присутните е вистинска енигма која музика од кој филм е, како на филмски квиз. За многумина беше и тајна дека оркестарот е од Будимпешта, дека хорот е на Македониската Опера и Балет. Како и да е, оркестарот и хорот звучат моќно, мора да се признае дека изведбата во живо сепак е посебно доживување, иако повеќето композиции сме ги слушнале по сто пати. Во мини паузите со аплауз студот веќе зема нови жртви од разголената публика. Следи, „Се случи еднаш на Дивиот Запад“ и една госпоѓица во црвен фустан со исклучителен сопран и интерпретација го доведе гледалиштето до екстаза… Ама името никој не и го знае. Пееше таа уште еднаш, на бис, но остана анонимна. А пред бисот си заминаа уште многумина разголени и веќе расшмркани.Доаѓањето на Мориконе во Македонија е мал подвиг на организаторите, но големите пропусти во протоколот и организацијата се мала утеха дури и за толерантна публика. Единствено што ним не може да им се припише како грев е тоа што тие никако не беа виновни за студеното време.