Легендата на светската шпионажа Маркус Волф, почина синоќа на 83.годишна возраст, соопштија неговите роднини. Смртта се совпадна со 17 годишнината од падот на „Ѕидот“

Легендата на светската шпионажа Маркус Волф, почина синоќа на 83.годишна возраст, соопштија неговите роднини.

Волф, кој 30-тина години беше на чело на Главната разузнавачка служба на Источна Германија, која работеше под закрила Министерството за државна безбедност – „Штази“, се смета за еден од најголемите шпионски умови за време на Студената војна.

Тој во периодот од 1958 до 1987 година, со голем успех раководеше со разузнувачката служба на Источна Германија, која за тоа време имаше во своите редови околу четири илјади добро обучени агенти за операции во странство.

Маркус Волф е роден во 1923 во Хочинген, во денешната покраина Баден Витенберг. Татко му, Фридрих Волф бил писател и филозоф, а брат му Конрад Волф, познат филмски режисер. Неговото семејство бега од Германија по доаѓањето на Хитлер, најпрво во Швајцарија, а потоа во тогашниот Советски Сојуз, во Москва, која ја напушта по нападот на Германија на СССР.

По краток период поминато во Алма Ата, Казахстан, каде се приклучува кон Коминтерната и се обучува за тајни задачи зад непријателските линии. По Втората Светска Војна, Волф е испратен како новинар во Нирнберг, каде ги следи судските процеси против нацистите за потребите на државното радио во Советската окупациона зона во Берлин.

Во 1953, на 30 годишна возраст, Маркус Волф е еден од луѓето што ја формираат разузнавачката служба во рамките на „Штази“, а веќе во 1957 година доаѓа на нејзино чело.

Како шеф на разузнавањето постигнува вонредни успеси во пенетрирање во највисоките кругови во тогашните западни земји, а посебно во штабот на НАТО и во највисоките политичките кругови на Западна Германија.

Негов најголем успех се смета повеќе годишното незабележано шпионирање на германскиот канцелар Вили Бранд, преку Гинтер Гилами, кој како фингиран бегалец во 1956 од Источна Германија, пенетрира во хиерархијата за партијата на Бранд и станува негов близок соработник и пријател, а неговата сопруга му беше личен секретар на Бранд.

Гилами е откриен дури во 1974, што предизвика пад на канцеларот Бранд. Две децении подоцна и Гилами и Волф ќе признаат дека падот на Бранд не бил планиран и затоа, оваа операција која се изучува во сите разузнавачки школи, тие лично ја сметаат за грешка на Штази.

– Шпиуните ги регрутиравме на најразлични класични начини – притисоци и уцени, пари, секс и тие беа успешни…но, уште од самиот почеток, сметам дека најголем успех постигнавме преку шпионите кои тоа го правеа од идеолошки причини, изјави Волф во едно од ретките интервјуа за Студената Војна, дадено во 1998 година.

Маркус Волф ја напушти раководната позиција во разузнавањето во 1987 година, нецели три години пред паѓањето на Берлинскиот ѕид и во тоа време се сметаше за поддржувач на „Перестројката’ и „Гласноста“ на последниот Советски лидер Михаил Горбачов.

Во едно интервју објавено во загрепски „Глобус“, актуелен германски познавач на работата на тајните служби и член на парламентарна комисија за нивна контрола, изјави дека Волф преку Советската КГБ, знаел уште на почетокот од осумдесетите години на минатиот век дека ќе дојде до слом на комунизмот.

По паѓањето на Берлинскиот ѕид, Маркус Волф бара азил во Австрија и во Русија, но е одбиен, по што се враќа во Германија. Во 1993 е осуден на 6 години затвор, но се жали до Врховниот суд, по што, во 1997 пресудата му е укината.

Волф почина во деноноќието кога се одбележува 17 години од уривањето на Берлинскиот ѕид.

/крај/тб